Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker

Bir tatlı huzur?

2012-01-31T12:16:00.000-08:00

Şu aralar ruhum Demeti'de huzur buluyor. Bir meyhanede huzur buluyor olmak çok mu Hayyam? Neyse ne.

Demeti'de güleryüzle karşılıyorlar, keyifle sunuyorlar. Rakıyı biliyor, muhabbeti anlıyorlar. Efkarı gördüler mi, bırakıp gidiyorlar rahat rahat içesiniz diye. Siz tamam demeden de, onlar tamam demiyorlar. En son sandalye masanın üstüne devrilinceye kadar krediniz olabiliyor.

Mezeler çok çeşitli. Hep yeni birşeyler var. Mesela lor peyniri ve yeşil biberle yaptıkları bir Trakya mezesi var, tam bana göre. Hamsi ennfes! Pancar ve yoğurtla yapılan şu pembe meze belki her yerde vardır, ama ben burda yedim ve bayıldım.

Manzaralı salonları revaçta. O yüzden ben size daha sakin olduğu için arka odayı öneririm.

Bu kış şimdiden uzun geldiyse, ama yine de, benim gibi, baharı beklemiyorsanız, sanki Hayyam'ın yolundan gitmek lazım. Yoğurtlu pancarın pembesi belki sizi de neşelendirmeye yeter.

Demeti, Cihangir'de, Susam Sokak'a gelmeden hemen orda.

Bayan Bal Şeker
31/01/2012

Hadi bakalım, bu da bitti!

2011-12-31T05:24:00.000-08:00

Nasıl bir yıldı?
Güzel yemekler yediniz mi?
Krallara layık kahvaltılar edip, enfes tatlılar tattınız mı?
Dostlarınıza yemek pişirdiniz mi?
Kilo aldınız mı?
Pişman mısınız?
1 Ocak'ta rejime başlıyor musunuz?

Biz gezmeye, yemeye ve yazmaya devam edeceğiz.

Çıtır çıtır, altın sarısı, mMmm bir yeni yıl dileriz!

Bay Afiyet ve Bayan BalŞeker

31/12/2011

Datlı Datlım

2011-12-24T16:01:00.000-08:00

Cihangir'de datlı bir yer açıldı: Datlı Maya. Firuzağa Camii'ne sol taraftan bakar seyreder konumda. Cihangir'in eski ekmek fırınının mahallenin yeni yüzüne uyarlanmış hali.

Bir maydanoz çorbası içtim; bayıldım! Bir tepsi kebabı yedim ki, of!

Arnavutköy'ün eski starı olan Abracadabra'nın sahipleri açmışlar. Dillerini yakan alkol ruhsatını bu defa boşvermişler, sadece yemeğe konsantre olmuşlar. İyi de etmişler! Yemeğin hazırlanmasını beklerken benim gibi, bilgisayarlarını açan bloggerlara kaşlarını kaldırarak baksalar da, biliyorum niyetleri iyi.

İki katlı fındık kabuğu kadar bir mekanları var Cihangir'de. İçi lezzet dolu, keyif dolu. Samimi bir ortam.

Ben hep gidip yiyorum. Canım istemiyor mu o enfes kebabın yanında bir duble içmek? İstiyor elbette. Ama ne yapalım. Firuzağa Camii'nin tuvaletleriyle dizdize gözgöze olmanın bedeli bu olsa gerek.

Deneyin, pişman olmazsınız.

Bayan BalŞeker
24/11/2011

Florya'da Emirgan

2011-12-10T05:01:00.000-08:00

Alışkanlıkları olan milletiz. Tutturduk mu tutturuyoruz. Örneğin İstanbul’un heryerinde Etiler Marmaris Büfe vardır. Taksim'de de, Bağdat Caddesi’nde de “Etiler” “Marmaris” Büfe! Bunun gibi Kemerburgaz'da Boğaziçi Kardeşler Kuruyemiş, Etiler’de Adana Yüzevler Kebabpçısı ve şimdi de son olarak Florya’da “Emirgan Sütiş”!

Sonbaharın ilk gunlerinde çocuklarımı Florya’da bulunan, onların küçük dünyalarının büyük tabiri ile “dünyanın ilk ve ennn büyük ve muhteşem akvaryumunu” ziyarete götürdüm. Oradan çıkınca da, akvaryumun hemen içinde yer alan Emirgan Sütiş’e gittik. Lokantanın muhteşem bir manzarası var. Karşınızda uçsuz bucaksız görünen, sakin taklidi yapan gri- mavi bir deniz. Gökyüzü nerde bitiyor, deniz nerede başlıyor belli değil. Tam bu rüya gibi görüntüye dalmışken ufukta bir uçak beliriyor. Siz “AAa uçak!” deyinceye kadar tam tepenizden geçip, iniyor.

Manzara güzel ve romantik, fiyatlar malum Sütiş fiyatları. Lokantanın içi de oldukça zevkli dekore edilmiş. Oryantal muhallebici havasından kurtulmuş.

Bayan BalŞeker geçenlerde uçağını kaçırdı. Süngüsü düşmüş bir şekilde beni arayınca hemen bir arabaya atlayıp Florya’daki Emirgan Sütiş’e gitmesini söyledim:
Manzarayı uzuun uzun seyredip bir sakinleşsin diye…
Uçağı kaçırdığı için kendisine kızmayı bıraksın diye…
Kaymaklı ekmek kadayıfını götürüp şişmanlasın diye…

Bay Afiyet
24/11/2011

İyi ki İoki!

2011-11-26T03:20:00.000-08:00

İstanbul’da güzel yemek yenilebilen ve insanı mutlu eden yerlere bir tane daha eklenmiş! İoki bir sushi, thai, çin lokantası. İstinye Park’ın yanından İstinye’ye doğru inildiğinde, Futbol Federasyonu’nun bulunduğu meydanda, sağ kola saklanmış İoki.

Bilirsiniz, İstanbul’da sushi lükstür, altına endeksli fiyatlarla satılır. Burası öyle değil. Ayrıca, devşirme döner ustalarıyla bu işin üstesinden gelebileceğini sanan lokantalarda, ne yazık ki görüntü var lezzet yoktur. Aslında ben de iyi makarna ve pizza yaparim. Fakat İtalyan arkadaşlarım benim yaptığım pizzaya burun kıvırırlar. Var demek ki insanın elinin hamurunda birşey. Sushi de bir Japon yapınca daha başarılı oluyor.

Baş aşçı Bay Oki tahminen 70 yaşını geçmiş. Çok özel bir adama benziyor; müthiş bir huzur ve sabırla karşınızda sushileri hazırlıyor. Kendisinin yarattığı tornado adlı sushi bugüne kadar yediğim en orjinal ve lezzetli sushi! Rendelenmis ve kızartılmış patates ile yuvarlanmış bu sushiler çok başarılı.

Bayan Bal Şeker’i de götürdüm geçen gün öğle yemeğine. Lezzetten duramadı, sonar bana kızdı onu bu kadar çok yedirdim diye.

Sizlere Bayan Bal Şeker’in boyuna posuna bakmadan üstesinden gelebileceğini sandığı, şöyle bir kombinasyon tavsiye edebilirim:

Miso çorbası, sebze tempura, dragon roll ve tornado 1-2 karışımından isteyin.

Memnun kalmazsanız yazın bana. Memnun kalırsanız, yine bana yazabilirsiniz, “İyi ki İoki” demek için.

Bay Afiyet
25/11/2011

A'dan Z'ye İtalya: Eataly!

2011-11-09T00:17:00.000-08:00

Eataly, NewYork'ta 5 ve 23. caddeler üzerinde yer alan, bir İtalyan mutfağı krallığı! İtalya'nın benim! dediği ne varsa ; pasta, pizza, pesto, bresaola, prosciutto, parmigiano aklınıza ne gelirse, burada en kalitelisi satılıyor, aynı zamanda afiyetle yemeniz için önünüzde pişiriliyor.

Sadece yemek değil İtalya'nın neredeyse 60 yıldır çok büyük bir başarıyla tüm dünyaya pazarlanan imajını da satıyorlar. Greta Garbo, Sophia Lauren, Marcello Mastroiani fotoğrafları ve bir takım dolce vita enstantaneleri bu kocaman dükkanın her yerinde asılı.

Bir müze gezer gibi, ağzınız açık, şaşkınlıkla geziyorsunuz koridorlarını. Ne alacağınızı, ne yiyeceğinizi şaşırıyorsunuz. Tam lasagna'ya karar vermişken, acaba bir şarküteri tabağı mı söyleseydim derken buluyorsunuz kendinizi.

Yediğim herşey çok lezzetliydi. Satın aldığım sosları, makarnaları henüz pişirmedim, ama hayal kırıklığına uğramayacağıma eminim. NY'taki herşey gibi burası da el yakıyor. Ama görmeye değer. Tutun kendinizi, almayın dilerseniz, ama bir kapısından girip diğer kapısından çıkın.

Eataly'nin kapısından girdiğiniz anda müthiş bir pazarlama hareketinin öznesi haline geliyorsunuz: İtalya size pazarlanıyor!

Acaba Turkeat açılsa nasıl olurdu diye düşünmekten kendimi alamadım: Duvarlarda Türkan Şoray, Ekrem Bora resimleri? Baklava börek köşesi, Osmanlı mutfağı köşesi, Kebap bölümü? Raflarda rize çayı, lokum, izmir tulumu?

Simit kadar şahane bir lezzeti bile dünyaya yeterince tanıtamayıp, insanları bagel kemirmeye mecbur bırakmışken, pek ümit görmedim bu bir saniyelik hayalimde. Ne dersiniz?

Bayan BalŞeker
11/11/2011

Zarureten ehl-i keyif olduk

2011-10-23T18:03:00.000-07:00

Ne güzel bir hobimiz var! Ye, iç, gez, tat ve yaz! Güzel bir yerde lezzetli bir yemek yemenin ve bunu da sevdiklerinle paylaşıyor olmanın karşılığı herhalde mutluluktur. Işte bu mutlu anlardan birini yakın zamanda Antalya'da yaşadım.

Plansızca gelişen Antalya’nın eski bir sayfiye yeri olan Lara’da, birbiri ardına açılan alışveriş merkezleri ve İstanbul menşeili popüler lokantalarının arasında has Antalyalılar tarafından işletilen şahsına münhasır guzel bir lokanta keşfettim: Zaruri!

Zaruri Lara’da, Barınaklar Bulvarı'na çıkan ara sokakların birinde yer alan “avangart lakin mütevazi” bir meyhane. Bir apatmanın giriş katında bulunuyor, ama sevimli, rahat, güzel.

Lokantanın sahipleri Zaruri’yi “fevkaladenin de fevkinde içkili” “kendi halinde, küçük bir lokanta” olarak tanımlıyorlar. “İkindi vakti açılır, vakitlice kapanır... pazarları ikinci bir emre kadar kapalıdır...  müzik cansızdır... caz yapılmaz, caz çalınır... deniz manzarası şimdilik yoktur... iddialı değil ısrarcı bir müessesedir...” diye tanımlıyorlar.

Menüleri meze ağırlıklı; herşey özenle tasarlanmış, hazırlanmış ve sunulmuş. Ama bu lokantada öne çıkan yemeklerden çok, işletme sahipleri: Iki ortak, ikisi de birbirinden matrak! İkisi de çok zeki ve hoş sohbet. Bütün gece masalar arasında dolaşıp, sohbet eden bu ikili, kendi tabirleri ile, biri sonradan gurme, diğeri ise aslında nörolog ama fakat artık degil.

Antalya’lıysanız veya bir aile tatili veya kongre için yolunuz Antalya’ya düştüğünde, lütfen beş yıldızlı ultra lüks otelinizden dışarı çıkın ve bir akşam yemeğinizi gidip Zaruri’de yiyin. Sohbetin samimiyetinden, mezelerin lezzetinden insan ehli keyif oluyor: Zarureten!

Bay Afiyet
23/10/2011

Not: Genelde meyhaneleri Bayan Bal Şeker yazar. Ama bu sefer bana niyet, bana afiyet oldu. Eee, Antalya benim!

Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker 3 yaşında

2011-09-25T13:30:00.000-07:00

Kızarmış tavuk, pilav, tereyağ

2011-09-25T13:09:00.000-07:00

Aşağı yukarı 20 yıldır Antalya'ya giderim ve kayınvalidemin enfes yemeklerinden fırsat buldukça, şehirdeki yemek yerlerini keşfetmeye çalışırım. Fakat 1954'te kurulmuş olup ta benim gozumden 1995'ten beri saklanan Parlak adlı lokantayı keşfetmem ancak bu sene oldu.

Antalya'nın göbeğinde, kargaşanın tam ortasında, 'ayıp' diye etek giydirilmiş Attalos heykelinin arkasındaki sokakta, soldaki pasajın içinde saklı bir cennet Parlak! Esasında kocaman tabelaları var ama civardaki tabela kirliliğinden dolayı maalesef gözükmüyor. Adam akıllı adres için bu linki tıklayabilirsiniz.

Burası hem sulu yemek servisi veren, hem ocakbaşı sistemi ile kebap yapan ama asıl kömürde çevirme tavukları ile meşhur bir lokanta. Lokantanın hem bir avlusu var, hem de kapalı bölümü. Girişte bronz tavuklar ateşte nazlana nazlana pişiyolar. Koku bir harika!

Tavuğu kömür ateşinden alıp, parcalayıp, tereyağında çevirip, yanında prinç pilavı veya iri taneli, domaesli ve biberli bulgur pilavı ile servis ediyorlar. Çok lezzetliydi! Tereyağlı tavuğun kokusu genzimize kadar girdi, gizli saklı lezzet duyularıma dokundu. O kadar keyif aldık ki! Yanında birde cacık yedik. Üstune de çay! İnsan daha ne ister bu hayatta?!

Siz siz olun, Antalya'ya gittiğinizde kafanızı all inclusive 5 yıldızlı otellerden çıkarın, Antalya'nın kurucusu ve isim babası kabul edilen Attos'un etekli heykelinin arkasındaki Parlak'a mutlaka gidin, lezzet ile tanışın.

Bay Afiyet
25/09/2011

Not: Bayan Bal Şeker denetiminde diyete başladım. Bunları yazarken, kızarmış tavuk,pilav ve tereyağ üçlüsünün hatırası bile beni bitirdi!

Beyoğlu'nda bir isimsiz, a.k.a. oto yıkama

2011-08-24T11:35:00.000-07:00

Eğlenmek için, muhabbet için, cesaret için, ya da sıkıntıdan içer insan.
Kimi zaman aşktan, hasretten, dertten dolayı içer.
Unutmak için de içilir: gerçeklerden uzaklaşmak için; kafayı tatile sokmak için.

Eğer amaç unutmak, gerçeklerden uzaklaşmak ise, insan çok fazla şey beklemez. Bir meyhane olsun, masada karşında oturandan başka tanıdık kimse olmasın. Beyaz peynir güzel olsun, rakı soğuk olsun, bir de yemeğin sonunda gelen hesap içkinin tüm etkisini ortadan kaldırıp ayıltmasın.

İstiklal Caddesi'ndeki Ağa Cami'nin arka tarafında, taksi durağının karşısında ikinci katta bir meyhane var. Adı yok. Hafif meşrep kadınlar gibi, canınız ne isterse öyle hitap ediyorsunuz. Eskiden aynı yerde bulunan oto yıkamacıdan dolayı, meyhaneye "oto yıkama" diyenler çoğunlukta. Balığa "kuzu bunlar, kuzu!" diyen bir milletin evlatlarıyız. Meyhaneye de oto yıkama deriz elbet.

Oto yıkama o kadar basit ki, ne anlatacağımı bilemiyorum. Ama ben basiti severim. Yormaz. Neyse odur. Süpriz yoktur. Bildiğin, beklediğindir.

Oto yıkama'da da yediğin; anıyla şanıyla, beyaz peynir, kavun, acılı ezme. İçtiğin; tüm heybetiyle, rakı. Meyhaneci samimi, garsonlar iyi niyetli.

Müşteriler aslında genellikle tanıdık, ama herkes karşısındakinin gözünün içine bakıyor. Başka birşey görmüyor. Zira oto yıkamada içiliyorsa anlatacak ve unutacak çok şey var.

Hesap sizi korkutmasın, hakettiğinden bir kuruş fazla değil. Ama tabi burası meşur oldukça, mahkeme kararıyla ismini değiştirir mi, estetikle burnundaki deviasyonu düzeltir mi, bilemem. Şimdilik samimi ve gerçek. Benden bu kadar.

Bayan Bal Şeker
24/08/2011

Huysuz ve tatlı Coco Lezzone

2011-08-15T13:21:00.000-07:00

Size Floransa'da çok özel bir lokantadan bahsedeceğim.
"A-aa daha dün Istanbul'da yazın tadını çıkarın diyordu, nereden çıktı şimdi Floransa" diyorsunuz değil mi?
Daldan dala uçma hakkımı kullanıyorum.
Hem kimbilir, ya karşınıza bir Floransa seyahati çıkarsa bu sonbahar? Bayan Bal Şeker'i ciddiye alıp, bir kerecik denemez misiniz bu Fiorentina mutfağının gözbebeği lokantayı?

Adı Coco Lezzone. Haliyle, "ana caddeden giderken hemen bakkalın ordan sola sapın" diye tarif edemeyeceğim size ta Istanbullardan. Ama www'si budur. Adresi de Via del Parioncino 26'dır. Nasıl olsa bir harita edinirsiniz, hemen merkezdekı bu dar sokağı bulursunuz.

Coco Lezzone 1800'lerde şehre mal getiren köylülerin çıkınlarındaki yemekleri yemek için girdikleri ve sadece şarap satın aldıkları küçük bir dükkanmış. Zaman içinde, hem el, hem de isim değiştirerek bugünkü halini almış.

Dükkan hala çok yalın. Tipik bir esnaf lokantası gibi. Öyle ki, Serra Yılmaz'dan Pavarotti'ye, tüm meşhur müşteriler ile çekilmiş fotoğraflar gururla sergileniyor.

Çok şahsına münhasır, "cins" bir yer olduğu da şüphesiz! Örneğin menüde altı çizilmiş şekilde "Bu lokanta senelerdir geleneklerini korur: Kahve vermeyiz, kredi kartı kabul etmeyiz" yazıyor. Antipasti'nin "eğer varsa" verilebileceği, crostini'nin ise "ara sıra" bulunduğu fütursuzca menüye yazılmış.

Burnundan kıl aldırmayan menüde yazan en hoşuma giden şey ise cep telefonu sesinin yemeklerin tadını bozduğu iddiası oldu.

Yemeklerin lezzeti ise olağanüstü! İşte o yüzden, tıpkı huysuz ve tatlı bir kadını sever gibi, gidiyor insan Coco Lezzone'ye.

Unutmayın! Nasıl Palazzo Vecchio'nun önünde gördüğünüz gerçek David heykeli değil ise, İtalya'da yediğiniz her lokanta da size gerçek lezzeti vermez.
Coco Lezzone gerçek.

Bayan Bal Şeker
15/08/2011

Yazlık İstanbul

2011-08-13T14:44:00.001-07:00

Şehre yaz geldi. Yakında da gidecek.

Yeterince tadını çıkarıyor musunuz yazlık İstanbul'un?

Ortaköy'deki House Cafe'nin denize sıfır iki kişilik masalarında yemek yemeden yazı bitirmeyin derim;

çünkü bu günlerde bulutlar pek bir cazibeli,
çünkü İstanbul gibisi yok,
çünkü hayat kısa..

Bayan Bal Şeker
13/8/2011

Ne Chicago’su? Ne Sports Bar’ı?!

2011-07-30T09:06:00.000-07:00

Olumsuz yazılar yazmak hoşuma gitmiyor. Hep lezzet, zevk ve keyif üzerine yazmak istiyorum. Ama kötüye de kötü demek lazım; ki keyfinizi bozacak şeylerl karşılaşmayın.
Zekeriyaköy’ün çarşısında Chicago adlı bir “cafe sports bar” açılmış. Burası pazar gazetelerinin içerisine reklam broşürü koyarak dikkatimizi çeken ve önünden üç kere gectikten sonra gitmeye karar verdigimiz bir yer.

Zekeriyakoy’ün çarşısı ne yazık ki hala tam oturmamış ve bir sürü boş dukkan var . Bir iki dükkan dışında pek tutulan yer yok. Onlardan biri de dogal olarak Eczane, yani gitmeye mecbursunuz. Zekeriyaköy halkı genelde sehirde yemek yemegi ve evine dondugu zaman ise evinin bahcesinde keyif yapmayı seviyor. Onun için Zekeriyakoy’de bir lokanta açılacaksa hem konsepti, hem lezzeti özellikle iddialı olmalı diye düşünüyorum.

Muhtemelen bu düşüncelerle Zekeriyaköy’de bir sports café bar açmaya karar vermişlerdir. Fakat olmamış. Olayın yakınından bile geçmiyor gerçekleşen. Burada ne Chicago esintisi var, ne sports bar, ne de café! Olsa olsa bir yol üstü büfesi olur. Fiyatlar inanlmaz abartılı! Yemeklerin görünüşü, insanı tereddüte düşürüyor. Mesela aşağıdaki fotoğraftaki şey aslında bir limonata.

Lezzeti bir felaket! Aslında bir hamburgeri, bir sosisi ne kadar kötü yapabilirsin ki değil mi? Ama olabiliyormuş.

Bir chili hotdog istedik, pişman oldum. Herşeyden önce menüdeki resim ile, masamıza gelen şeyin alakası yoktu. Soğanlar yarım ay şeklinde kesilmişti halbuki minik minik olmalıydı; üstündeki cheddar peyniri (ki kesinlikle cheddar degildi) rendelenmeliydi; chili sosda ya kıyma yoktu ya da fasulye. Yani sizin anlayacağınız, sofraya bir boz ayı getirmişler, aslında bu bir ceylan diye tanıtıyorlardı.

Ambiyans? Ne spor ile ilgili bir aksesuar var, ne televizyonda spor görüntüsü. Az gelişmiş bir muzik duyuluyor hoperlörlerden..

Sonuç olarak, güzel bir fikir ile yola çıkmışlar, potansiyali olan bir nokta bulmuşlar ama kesinlikle uygulamaya koyamamışlar. Tavsiye etmem. Ama yine de siz bilirsiniz, her koyun kendi bacağından…

Bay Afiyet
30/07/2011

Not: yine zekeriyakoy carsıda bulunan ve yaklaşık bir sene evvel bir yazımda bahettigim 'Rafina' isimli şarküteri ise kendini cok geliştirdi. Hem elemanlarının kalıcılığı, hem de sahiplerinin bire bir ilgilenmesinden dolayı, lezzetli ve sevimli bir iş çıkışı buluşma noktası oldu. Kendilerini içtenlikle tebrik ederim.

Ba-yıl-dım

2011-07-18T14:00:00.000-07:00

Ben Münferit'e bayıldım! Galatasaray Lisesi'nden Tophane'ye doğru inerken sol kolda yer alan, meyhane rolü yapan gourmet bir lokanta burası. Mezeler harikaydı. Servis harikaydı. Lokantanın konumu, dekorasyonu harikaydı!

Yoksa ben yeni hayatımın ilk gününün sarhoşluğu içindeyken, bir de karşımda dolunayı görünce, bana herşey harika mı görünmeye başladı?

İtiraf etmeliyim ki pahalı bir yer Münferit. Ama helal ediyorum! Değerdi! Zaten daha önce de dediğim gibi, ben bir yemek hovardasıyım, ona şüphe yok.

Ama sanırım bir kere daha gitmeliyim Münferit'e abartıp abartmadığımı anlayabilmek için. Tamamen araştırmacı gazeteci blogger ruh haliyle, sadece siz okuyucularıma doğru rapor verebilmek için. Yoksa kendim için birşey istiyorsam namerdim!

Bayan Bal Şeker
15/07/2011

Not: Münferit'i benimle beraber keşfeden gezgin ve meraklı beyefendi, ahtapotlu kuskustan bahsetmezsem ahtapotun hatrı kalacağını bildirdi. Haklı. Kuskus kuskus olalı, bu kadar lezzetli olmamıştı.

Akın Balık'a akın

2011-06-19T09:48:00.000-07:00

Biz İstanbul'lular, neyi niye meşhur ediyoruz anlamıyorum. Sonra bir anda o meşhur ettiğimiz şeyi tüketip, bir anda arkamızı dönüp gidişimiz var ya, ona ise hiç aklım ermiyor:

İstanbul'un yeni "trend"i haline gelmiş Karaköy'deki Akın Balık'a gitmek bana dün nasip oldu. Bir ben kalmıştım gitmeyen, o da gerçekleşti.

Akın Balık Karaköy'de, Galata köprüsünün sağ tarafında, balıkçılar çarşısının hemen bitişiğinde yer alıyor. Basit bir kır kahvesi/balık ekmek lokantası iken, muhtemelen etraftaki diğer balık ekmekçilerden farklı olarak rakı satabilme imtiyazına kavuşunca, günümüzün bobo (burjuva-bohem) Akın Balık Lokantası oluvermiş.

Sıcak ve güzel bir cumartesi gecesi, Haliç kıyısında bir rakı balık çılgınlığı yaşanıyordu ki sormayın! Popülerliğini tahmin ettiğim için önceden telefon açıp yer ayırtmak istedim, fakat haftasonları rezervasyon kabul etmiyorlarmış. Neredeyse oturanlar kadar, ayakta durup masa bekleyen insan vardı.

Garsonlar iyi niyetli, kan ter içinde koşturuyorlar. Ayakta bekleyenler gergin. Boş masa bulup, kapanlar adeta gururlu birer atmaca edasıyla, bu defa bir garsonu yakalayıp servis için tatlı dille masalarına bağlamaya çalışıyorlar.

Ama rakı da telaş içinde içilmez ki! Diller ancak ikinci kadehten sonra çözülür. Peynir gelir, çıt. Kavun gelir çıt çıt. Sonra sardalyalar..

Ağırdan almak; balığa da, rakıya da, Haliç'e de hakkını vermek lazım. Tüm bunlar Akın Balık'ın kabahati değil elbet. Kabahat biz İstanbul'luların. Orhan Veli yıllar önce demiş "Beni bu telaş öldürecek" diye. Bizi de..

Siz yine de bir şans verin Akın Balık'a; haftaiçi, erken bir saatte..

Herhalde doğru zamanı yakalarsanız, bir balık yanağıyla bir küçük bitirebilecek bir dostunuzla beraber, bu güzel İstanbul köşesinin keyfine varırsınız.

Bayan Bal Şeker
19/06/2011

Not: Kalabalıktan, telaştan fotoğraf çekemedim. O nedenle fotoğraf www.yesek.com'dan alınmıştır.

...

2011-04-02T02:08:00.000-07:00

Sessizliğimiz bu resimdeki harikulade kadını kaybetmiş olduğumuzdandır. Hayatın ta kendisi olan annemiz gidince, kalakaldık öylece. Herşey manasızlaştı.

Tekrar -veya ilk defa- ayaklarımızın üzerinde durabilmek için gücümüzü toplamaya çalışıyoruz.

Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker, Ayşe'den olma..

Yassah

2011-03-08T12:08:00.000-08:00

..ama yemeğe devam.
24 yaşımızı geçeli çok olduğuna göre içmeye de devam,
yasaklanıncaya kadar gezmeye de devam..

Bay Afiyet ve Bayan BalŞeker
5/3/2011

Amerikan Hastanesi'nin arsız serçeleri

2011-02-27T12:26:00.000-08:00

Amerikan Hastanesi'nin kafeteryasında yemek yemek zorunda kalmış olanlar bilir. Yemekler fena değildir. Fiyatlar altına endekslidir. Müşteri kitlesi ise, lezzet ve fiyattan tamamen bağımsız olarak gergin ve hüzünlü insanlardan oluşur.

Fakat bu kafeteryanın bir de arsız serçeleri var ki, hastanenin 3. katındaki yeni doğan penceresinin yapamadığı kadar yüzümü güldürüyor:

Önce biri geldi. Ben orda mıyım, değil miyim; biraz keyifsiz miyim; o lokumu yiyecek miydim hiç takmadan, kahve fincanımın yanındaki lokumu kaptı.

Hemen ardından ikinci arsız geldi, fütursuzca lokumu arkadaşının ağzından kaptı ve yere düşürdü.

Derken üçüncü serçe gedi, büyük bir keyifle toz şekerine bulanmaya başladı.

Ben şaşkınlıkla bakınırken, Amerikan Hastanesi'nin arsız serçeleri ma aile tatlılarını yiyip bitirdiler ve ardlarına bakmadan gittiler.

Ben ise ne lokum yiyebildim, ne de gidebildim.

Bayan Bal Şeker
27/02/2011

Neden mest olamadım?

2011-02-22T09:25:00.000-08:00

Bir lokanta hakkında yazı yazarken hiç bu kadar kararsız kalmamıştım. Beğenip beğenmemek arasında gidip geliyorum. Sevdim mi, sinir mi oldum karar veremiyorum. Niye bu Mest beni böyle yaptı, hiç anlayamadım.

Mest Reşitpaşa'dan Emirgan istikametine giderken, körler okulunu geçince hemen sağdaki sokakta. Muhitteki derme çatma binaların arasında, dışardan yüzük taşı gibi gözüküyor. İçeri girdiğinizde de, çok sofistike bir yere geldiğinizi hemen hissediyorsunuz.

Ana oğul işletiyorlar mekanı. Güleç ve hayli konuşkan oğul sizi buyur ettikten sonra, "Anneeeee, bugün ne yemeğimiz var?" diye mutfağa doğru sesleniyor.

Çok hoş bir bayan zerafet ve tutkuyla o gün hazırlamış olduğu güzellikleri size sıralıyor. "Efenim, süt çorbamız var, ördeğimiz var, ördekler Fransa'dan geliyor, Türk ördekleri biraz küçük oluyor, balık isterseniz, dil balığı ikram edebilirim."

Çok düzgün ve kaliteli catal bıçak ve tabaklar, duvarda enfes tablolar. Hayli konuşkanlık hariç, buraya kadar on numara gibi herşey.

Bir tarafta oturma köşesi, diğer tarafta uzun mermer masalar, bir yanda ise açık bir mutfak var. Kalabalık toplantılar organize etmek için çok müsait bir mekan. Zaten pek çok akşam, mekanı gruplar için kapatıyorlarmış. Yemek kursları da organize ediyorlarmış. Sadece salı geceleri iki başınıza gelmeye müsade varmış.

Önce bir süt çorbası içtim. Sonra, ördek yedim; ta Fransa'dan geldiğini bile bile. Lezzetli miydi? Çok lezzetliydi. Bunca yolu teptiğine değmiş.

Tatlı olarak kestaneli çukulatalı bir tatlı yedim ki, beni benden aldı!

Ama inanın açıklayamıyorum, bunca lezzete rağmen, içimden buraya tam not vermek gelmiyor.

Fiyat mı beni irkiltti? Evet oldukça pahalı, ama hayır, yegane neden bu olamaz. Lezzet karşısında hovarda olabilirim.

Yoksa diyorum, samimiyetsizliğin temsili gibi dükkanın orta yerinde duran boks yastığı mı bu tereddütümün kaynağı? Hmm...

Bayan Bal Şeker
22/02/2011

Oyun bunun neresinde?

2011-01-20T06:46:00.000-08:00

Ye ve oyna!
İstinye Park'ın üstkatında konumlanmış aydınlık ve zevkli bir lokanta olan Big Plate'in motosu bu!

Yemek te, oynamak ta bana fazlasıyla uyar. "Oyun" Big Plate'in neresinde bilemiyorum, henüz keşfedemedim, ama "yemek" kısmından memnun kaldım doğrusu.

Söylendiğine göre "oyun" için cuma günleri işten sonra buraya takılmak gerekiyormuş. Oysa ben işten çıktıktan sonra genellikle hızla Maslak'tan uzaklaşmak istediğimden bu eğlenceyi bir türlü yakalayamadım.

Big Plate'e gidebilmek için İstinye Park'ta, Pazar Yeri asansörlerine binince en üst kata çıkmalısınız. Aydınlık ve ferah bir mekan. Soğuklara rağmen ısrarla, yılmadan sigara içmeyi sürdürenler için bahçesi de var.

Salataları kocaman ve lezzetli. Aperetif tabakları, pizzaları ve tatlıları da oldukça başarılı.

Bay Afiyet, en düşük kalite, kuru, yerli mozzarella kullanılmasını eleştirmekle beraber, önüne gelen bacon'lı kanepeleri silip süpürmekten geri kalmadı.

Bir iki sefer ise, sırf Big Plate'in çilekli milföy için alışveriş merlezi ıstırabına katlandık ve İstinye Park'a gittik.

Big Plate'in benim için en büyük mahsuru -ki bu kimileri için bir artı puandır şüphesiz- üst kat komşusu Hillside spor salonundan yemek yemek üzere aşağıya inen sıfır beden, ultra fönlü bayanlarla, günün ortasında spora gelebilmek için nasıl bir işte çalıştıklarını hep merak ettiğim haşin bakışlı beyler. Kıskançlık işte benimki de..

Düşündüm de, "oyun" nerde biliyor musunuz? Şu resimdeki pancake'in katlarının arasında. Yani, oyun için yemek lazım. Yani, eat to play!

Bayan Bal Şeker
20/01/2011

Düşünüyorum, öyleyse organik!

2011-01-16T05:49:00.001-08:00

Şu aralar insanları iki gruba ayırmak mümkün:
Organik gıda ve ürünlere inanmayanlar ve inananlar.

Bu kategorilerden önce ilkine sonra ikincisine giren biri olarak beni dinleyebileceğinizi umuyorum ve Cihangir'de Defterdar yokuşunda yeni açılan Balya'dan bahsetmek istiyorum.

Balya hem bakkal, hem de cafe olarak tanımlanabilir.

Organik ürünlerin palavra olduğunu düşünenler, Italyan Hastanesi'nin hemen yanıbaşındaki dükkana gidip, Balya'nın sahipleri ile sohbet ederek kafalarındaki soru işaretlerini giderebilirler. Ya da tamamen organik ürünlerle yapılmış bir pancake yiyip organik konseptine bir şans daha verebilirler.

Zaten benim ikinci adım organik diyenler ise gidip şampuan, diş macunu, buğday, zeytin, avokado, yoğurt, kahve, un aklınıza ne geliyorsa gidip organik olanını makul fiyatlara satın alabilirler.

Balya'da samimi bir ortam var. Eğer dizi oyuncusu değilseniz ve Cihangir'in sıram sıram kafelerinde kendinize ait bir köşe bulamıyorsanız, bir de Balya'yı deneyin derim.
Bilgisayarınızla, kitabınızla bir köşeye yerleşip, keyifle, o güne özel hazırlanmış bir ıspanak çorbası içebilir ya da o sabah yapılmış ılık bir muffin tadabilirsiniz.

Buranın bir iyiliği de size daha önceki bir yazıda bahsettiğim Aysun'un sütünü sipariş vererek buradan temin etme imkanının olması.

Diyeceksiniz ki biz Çernobil'li çayları lıkır lıkır içen bir jenerasyonuz, organik bizim neyimize? Bence zararın neresinden dönülse kardır.

Asıl olanın organik, istisnanın hormonlu olduğu günleri görmek umuduyla..

Bayan Bal Şeker
10/01/2011

Ye, iç, sev

2010-12-31T00:24:00.000-08:00

Yeni yılda sizlere çok lezzetli yemekler yiyeceğiniz, keyifli sohbetler yapacağınız zevkli sofralar diliyoruz.

Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker
31/12/2010

Hatırlatma

2010-12-24T13:46:00.000-08:00

Meraklı ama yine de alışkanlıklarındanda vazgeçemeyen bir yapıya sahibim. Bıraksalar her gün sahanda peynirli yumurta yerim, ama bırakmıyorlar ki?
Lezzetli yemek yapıyorlar diye bellediğim lokantalara da büyük bir sadakatle giderim.

Madem Bayan Bal Şeker X Restaurant'ı hatırlattı, ben de bunca yazı arasında çoktan unutulmuştur diye düşünerek, Rumeli Kavağı'ndaki küçük Deniz lokantasını hatırlatmak istiyorum. Hatırlatılmayı hak ediyor:

Salı ve cuma gunleri haşlama yapıyorlar. Kurufasulye pilav ise hergün çıkıyor. Arasıra cacık, ve bazen hoşaf ta bulunabiliyor. Hepsi tam ağzınıza layık!

Rumeli Kavağı denince korkmayın, Maslak'tam tam 15 dakika!

Daha önceden yazdığımızda "amaaan oraya kadar kurufasulye yemeğe gidilir mi?!" diyerek yan çizdiyseniz, bari bu sefer gidin. Israr ediyorsak bir bildiğimiz var.

Bay Afiyet
24/12/2010

Hani o saçlarına taç yaptığım çiçekler?

2010-12-18T13:22:00.000-08:00

Ey İstanbul ahalisi! X Restaurant'ı unuttun mu?
Hani IKSV'nin yeni binası Deniz Palas'ın en üst katında... Lezzetli yemekler, şahane bir manzara.. Hani daha bu senenin başında en gözde mekanı olmuştu şehrin?!

Aşağıdaki fotoğraf güzel bir cumartesi günü, öğlen saat 2'de, Tünel, Beyoğlu, Galata, Şişhane gezmeye tozmaya, yemek yemeye çıkmış insanlarla dopdoluyken X Restaurant'da çekilmiştir.

Ne aralık sıkıldınız? Ne zaman gözden düştü?

Aah, ah! Zor iş!
Lokantacılık zor.
İnsanlara bir şey beğendirmek zor.
İstanbulluların ilgisini kaybetmemek ise en zor!

Bayan Bal Şeker
18/12/2010

Kadınların Kantin'i

2010-12-17T13:33:00.000-08:00

Geçtiğimiz hafta, Nişantaşı'nda telaş ve endişe içinde savrulduğumuz bir gün, tutturdum Kantin'de yemek yemek istiyorum diye.

Bay Afiyet "gel şurda hemen çabucak bir tost yiyelim" dedi kanmadım. "Hadi Güzelbahçe lokantasında tencere yemeği yiyelim" dedi, direndim. Tutturdum Kantin de Kantin diye. Kadının fendi erkeği yine yendi tabi, gittik.

Kantin Nişantaşı'lı kadınların buluşma noktası, ortak tutkusu. O gün de içeri bir girdik, sanki kadınlar matinesi! Bay Afiyet uzunca bir süre içerideki yegane erkek müşteriydi.

Niye kadınlar burayı bu kadar çok beğeniyor diye düşündüm durdum yemek boyunca.

Mısır ekmeği üstünde hazırolda duran hamsilerin intizamı mı cezbediyor kadınları?

Pizza yiyormuş hissi veren, ama çok daha az kalorili olan çıtırlar mı hoşa gidiyor?

Yoksa Hale, Jale, Topağacı'ndan bütün mahalle mi görmeye geliniyor?

Bunların hepsi olabilir nedeni: Yemekler çok zarif sunuluyor. Lezzet düşünülürken, yemeğin sağlığı göz ardı edilmiyor. Ağzınıza attığınız her lokmanın kalçanıza yapışacağı endişesini taşımıyorsunuz. Ayrıca gerçekten de Hale, Jale, Lale ve tüm mahalle oradalar!

Bir de lokantanın alt katında, küçük zevkli lokmalar tasarlayıp sattıkları bir dükkanları var. Girdiğimde, İçimden tüm kaselere parmaklarımla dalmak, her bir tatlıdan bir ısırık almak geliyor.

Bay Afiyet alt kattaki dükkanın fikrini çok beğenmekle beraber, yediklerine öyle çok fazla bayılmadı; bense herzamanki gibi bayıldım.

Hesabı ben ödedim, bunun üzerine Bay Afiyet de burayı tutturmuş olduğumdan dolayı çok laf etmedi.

Bayan Bal Şeker
17/12/2010

Amerikan mutfağını seven her genç erkeğin rüyası

2010-12-06T13:06:00.000-08:00

İstediğim ve planladığım kadar yeni ve farklı yerlerde yemek yemiyorum şu aralar. Belki 40 yaşının getirdiği tembellik, belki alışkanlıklarımın hayatımı kolaylaştırması veya belki de denemeye değer yerlere sıklıkla rastlamamamdır bunun nedeni.

Geçen gün Amerikan Hastanesi'ni bir milyonuncu kez ziyaretim esnasında karnım acıktığında, bu defa pilav üstü tavuktan, tencere yemeklerinden, Bayan Bal Şeker’in tutturduğu Kantin yemeklerinden, Divan’ın değişmeyen menüsünden farklı birşey yemek istedim. Dostum, konu mankenim, minik gurmem ile, Teşvikiye Cami’nin hemen arkasında, Akkavak Sokak'ın Ahmet Fetgari Sokak oluverdiği noktada yer alan Egg & Burger’i deneyelim dedik.

Önce dışarıdan süzdük dükkanı, sanki kız alacakmışız gibi. Biraz burun büktük. Sonra baktık içerde tanıdıklarımız yemek yiyor, hadi deneylim dedik.

Mekan amerikan mutfağını seven her genç erkeğin rüyası. İçerisi tam bir “mini diner” olarak döşenmiş. Kırmızı, beyaz ve siyah renkler ağırlıkta. Güzel ve neşeli bir atmosfer. Dışarıda da, dükkanın köşede olmasından faydalanarak her iki kaldırma bakan tahta masallar koymuşlar. Kısacası keyifli bir ortam.

Burger menüsünden en ağır etli, en büyük hamburgerleri seçtik. Önden gelen cok fazla pişmiş ve tadını kaybetmiş onion ring'ler keyfimizi kaçıramadı, çünkü peşinden gelen burgerlerimiz cok lezzetliydi! Keyifle ve yalanarak yemeğimizi yiyip, yüzümüzde bir mutluluk, karnımızda tokluk, kanımızda yüksek kolestrol ile ayrıldık mekandan.

Benim yediğim vahşi ve de hayli yahşi burger 21 TL idi. Onion ring 7 TL. Bir bardak buzz gibi Coca Cola 3,5 TL. Yemekten aldığım tatmin; paha biçilmez!

Kim korkar hain kalorilerden diyorsanız, buyrun Egg & Burger’e.

Bay Afiyet
06/12/2010

Keşke doymasaydık!

2010-11-27T12:38:00.000-08:00

Yemeğin kralını yedim: Çiya’da!
Hiç gittiniz mi? Ben senelerdir gitmek isterim, bir türlü denk gelmemişti. En sonunda geçtiğimiz hafta, o akşamlarını benim gönlümü hoş tutmaya ayırmış çok sevgili iki arkadaşım beni Çiya’ya götürdü.

Ben keşfetmekte biraz gecikmiş olabilirim , ama Çiya pek meşhur! NewYork Times’da, NewYorker’da, Jamie Oliver’ın dergisinde hakkında yazılar yazılmış. Alaylı şef Mustafa Dağdeviren’i anlata anlata bitiremiyorlar. Ben de kendisini ve eşi Zeynep Hanım’ı çok takdir ettim. Hem sundukları lezzetler, hem de yarattıkları müessese için.

Masa, çatal bıçak, dekorasyon mütevazi. E isabet! Çünkü yemekler çılgın gibi! Dekorasyonla dikkati dağıtmamak, lezzete konsantre olmak lazım. Neler yedik neler?Anadolu’nun dört bir köşesinden şimdiye kadar hiç tatmadığım lezzetler!

Her bir yemeğin ismini, kullanılan malzemeleri, hatta nasıl pişirildiğini dahi sordum burada size bahsedebilmek için. Gel gör ki damağımdaki tattan başka hiçbirşey kalmadı aklımda.

Çiya’da yiyecek çok şey var. Bir tür Anadolu yemek müzesi gibi. İnsan hemen herşeyden tatmak istiyor. O yüzden masanın ortasına tadımlık getiriyorlar.

Biliyorum inanmayacaksınız ama, bu kadar yemek arasından en çok Samsun’da çobanların yaptığı bir tür muhallebiyi beğendim: süt ve inciri kaynatıyorlarmış, o kadar! Ne un, ne şeker! Ruhumdaki Heidi’nin inkar edilemez mevcudiyeti işte, ne yaparsın.

Çiya, Kadıköy çarşısında, Güneşlibahçe sokakta. Birbirine hemen hemen komşu üç tane Çiya lokantası var: ikisi Çiya kebap, biri de hem kebap hem tencere yemekleri yiyebileceğiniz Çiya Sofrası. Biz o kadar doyduk ki, kebaplarından tadamadık.

Yemeğin sonunda, sıcaklığından üzerindeki kaymağın eridiği enfes katmeri yerken, utanıyorum ama, “off çok güzeldi.. keşke doymasaydık!” dedim.
Öyle acayip bir yer işte Çiya.

Bayan Bal Şeker
27/11/2010

Not: Bir de unutmadan; üç kişi toplam 87 lira verdik. Alkış!

Zekeriyaköy'de bir şarküteri

2010-11-26T05:44:00.000-08:00

Doğrudur, uzun zamandır yazmadık, doğrudur, uzun zamandır dışarılarda sürtmedik ve dogrudur uzun zamandır yüzümüz gülmedi, ama life goes on ve show must go on too. Onun için yine damağımın dikine, yeni yerlerin düştüm peşine.

Bahsetmek isteiğim yer, Zekeriyaköy’ün terkedilmeye yüz tutmuş Avlu Çarşı kısmında, yaşam mücadelesi veren, hepsi kendine özgü dükkanların arasındaki bir şarküteri. Adı Rafina. Dısarıda 4 içeride 2 masası olan, hem şarküteri ürünlerini satın alabileceğiniz hem de demlenebileceğiniz hoş bir yer.

Pazar akşamüstü saat 17.00, bence şarap ve peynir için mukemmel bir saat! Guzel bir kırmızı sarap sectik: Napa Valley’den gelen bir Woodbrige Sauvignon. Yanında peynir ve salam tabağı istedik. Biliyorum bu böyle pek bir iltifat sayılmaz ama, yedigim hic bir sey kötü degildi. Peynirler farklı ve lezzetliydi. Salamları bizzat sectik, istedigimiz gibi kestiler. Daha sonar da Balıkesir’den gelen krem peyniri kıvamındaki değişik bir peyniri zeytinyağı ile ikram ettiler ki tadına bayıldım. Dört komşu 80 TL’ye yedik içtik, muhabbet ettik; çok keyiflendik.

Rafina'nın sahipleri orada degildi, hatta Zekeriyaköy’de oturmuyorlarmış. Bence, bu kadar guzel bir konsept yakalanmışken, bu kadar gelişmeye ve başarılı olmaya müsait bir işletmenin sahipleri, özellikle yeni açıldığı şu günlerde ve özellikle haftasonlarında çalışanlara bırakmamaları gerekir dükkanlarını. Bazı duygular sadece yemek ve servisten ibaret degildir yemek sektöründe, müşteriyi doyurmak icin bazen iş sahibinin de ortalıkta olması, ilgi göstermesi gerekir.

Evet, cok ukalalık yaptım, ama İtalyan Lisesi'ndeki edebiyat hocam da bana her zaman sen cok ukalasın der, bir de tokat atardı, ben de üzülünce, "üzülme evladım ukala cok bilene denir, cok bilmek ayıp değil" derdi. Bakalım şimdi kim beni tokatlıyacak.

Bay Afiyet
25/11/2010

Ara

2010-11-21T14:31:00.000-08:00

Bir süre durduk.

Öylece kala kaldık.

Gezecek zamanımız, yazacak takatimiz, paylaşacak neşemiz yoktu.

Şimdi kaldığımız yerden devam ediyoruz, çünkü hayat devam ediyor ve neşemizi bulmamız lazım;

gezerek, yiyerek, içerek!

Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker
21/11/2010

Yine, yeni, yeniden: Baylan

2010-09-22T09:35:00.000-07:00

Kadıköy'deki Baylan Pastanesi'ne ilk erkek arkadaşımla gitmiştim. Yaş on yediydi. Oğlanı da sevmiştim, kup griyeyi de. Sonra oğlan mazi oldu, kup griye sevgisi baki kaldı.

Tam "Baylan da yok oldu gitti ne yazık" derken, bu sene, başarılı bir hamle ile, zümrütü anka kuşu gibi küllerinden yeniden doğdu.

Baylan'ı babasından devralan Bay Harry Lenas, kendisinden sonra da adının yaşaması umuduyla Baylan'ı Altınmarka'ya devretmiş. Böylelikle ilk "modernize" Baylan şubesi Bebek'te açıldı.

Eski Baylan'ın hatırasına saygı duyulmadığını düşünen var, Kup griye'nin 18TL olmasından şikayet eden var, Bebek'e yakışmamış diyen var.

Bir de ben varım. İlk olarak onyedi yaşımda tattığım lezzeti yeniden bulmanın keyfini yaşayan; herşeyin, insanların bile değişken olduğu şu yaşamda bazı şeylerin aynı kalabilmesi için gösterilen çabaya saygı duyan ben.

Hele Markiz'in bugünkü acıklı halini gördükçe daha da saygı duyuyorum Baylan için sarfedilen çabaya.

Elbette eski Baylan gibi aşıkların gizli gizli buluşabilecekleri, şairlerin saatlerini geçirebilecekleri bir mekan değil Bebek'teki Baylan. Ama yine güzel, zarif, lezzetli.

Baylan Pastanesi, Cumhuriyetle ve annanem Leyla ile aynı yaşta: Cumhuriyet'ten daha az yıpranmış ve en az Leyla kadar yenilikçi.

Bayan Bal Şeker

22/09/2010

Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker 2 yaşında!

2010-09-20T08:07:00.001-07:00

Cihangir'de şöhret olmak

2010-09-13T09:09:00.000-07:00

Bu satırları, ben ve midemdeki ağrı beraber yazıyoruz. Akşam yemeği için, geçtiğimiz aralık ayında Cihangir Caddesi’nde açılan ve kısa zamanda çok meşhur olan Fol’e gittim.

Memnun muyum? Hayır. Midemdeki bu ağrı olmadan da yapardım. Pişman mıyım? Hayır. Bloga yazacak bir yazım oldu.

Aslında içimden makarna yemek geliyordu. Internette Jamie Oliver’ın enfes bir kuşkomaz ve bacon ile papardelle yapmasını seyretmiş, kendimi onun hayaline kaptırarak sokağa çıkmıştım. Fakat menüsünde italyanca isimleri yanlış yazan lokantaların, isimleri yanlış yazdıkları yemeklerinin lezzetine güvenmem. Dolayısıyla Fol'de makarna ısmarlamadım.

Fol’ün "artisan" hamburger yaptığı iddia edildiğinden, en lezzetli yemeğin o olacağı düşüncesiyle Akdeniz burger ısmarladım. Tahta üzerinde görkemli bir hamburger çıktı karşıma.

Köftenin üstüne patlıcan, kırmızı biber biber, soğan ve domatesle yapılmış bir sos konmuş. Aynı sostan küçük bir tabak içinde tahtanın kenarına da konmuş. Hatta patlıcan, kırmızı biber ve soğan yemeye doyamayacağınızı düşünmüş olacaklar ki, sostaki patlıcan, kırmızı biber biber ve soğan ızgara dilim olarak hamburgerin içine de konmuş.

Ciabatta ekmeği güzeldi, ama hamburgere yakışmamıştı. Sert, soğuk ve hamburgerin geri kalanından tamamen bağımsız bir havası vardı. Hamburgerin eti ise şu satırları yazarken bile hala benimle. Çok mu yağlıydı? Çok mu yağsızdı? Ben mi şımardım, bilmiyorum ki?

Parmak patateslerin hakkını vermeliyim. Mükemmel kızartılmışlardı, ama patateslerin başarısı geçer not vermeye yeter mi? sanmıyorum. Müttefikleri yendildiği için, onlar da yenik sayılırlar bence.

Şu aralar Cihangir öyle bir muhit ki; salyangoz sat, iş yapar. Fol de biraz konumunun daynılmaz cazibesinden faydalanarak meşhur olmuş gibime geldi. Niyet iyi, ama daha çok çalışmak lazım değil mi gerçekten iyi bir lokanta olmak için?

Bayan Bal Şeker
13/09/2010

Not: Siz de benim gibi hala Cihangir'de yolunu bulamayanlardansanız diye Fol'ün telefonunu veriyorum 0212-2440048. Lokantanın internet sitesini ise bulamadım.

Meşhur Edirne'nin meşhur ciğercisi Mustafa Usta

2010-09-10T00:32:00.000-07:00

Bayan Bal Şeker şakur şukur yeniden yazmaya başladı. Siz nedenine kıskançlık deyin, ben mevsimsel. Sonuçta baktım olacak gibi değil, ben de yeniden gezmeye, yemeye ve doğal olarak yazmaya başladım. İlk yazım son gittigim yer olsun: Sizlere Edirne seyahatimde yediğim çıtır çıtır, kokusu üstünde ciğeri anlatayım.

Meşhur Edirne Ciğercisi Edirne'de Alipaşa Çarşısı’nın ortakapısının orada. Lokantanın sahibi Mustafa Usta mesleği babasından öğrenmiş. Şimdi de oğlu ile beraber işletiyor dükkanını. Saçlarını gercekten bu işte ağartmış.

Mustafa Usta bir komutan edası ile önünde ayakta durdugu ciğer pişirme tezgahında, mükemmel incelikte kesilmiş ciğerleri, tertemiz bir yağ ile, büyük bir rahatlik ve özenle, tam cıtır cıtır pişirdi. Kendisini cok tebrik ederim!

Önümüze konan piyaz, ciğer ve kurutulmuş biber üçlemesini silip süpürmem fazla zaman almadı. Çok tereddüt etmeden ikinci porsiyonu da istemiş bulundum. Görünüşü, kokusu ve tadı bu kadar güzel bir ciğer hiç yememiştim. Bu ne arnavut ciğeri, ne de yaprak ciğer! Bu başka birşey!

Istanbul’da her yerde açılan yok tarihi edirne cigercisi, yok uzun uzun köprülü edirne cigercisi gibi, istanbulluları fiyat ve tat olarak aldatan yerleri esefle kınadım.

Eminim Edirne’deki diğer ciğerciler de iyidir, ama benim yolum Mustafa Usta'nınkine düştü ve çok memnun kaldım. Öyle otantik görünüşlü filan değil, bildiğiniz temiz, düzgün esnaf lokantası! Fakat ciğerin alasını yiyebileceğinize şüphe yok!

Bay Afiyet çıktı yola,
Vardı Edirne’de Mustafa Usta'ya
Bir ciğer tutturdu,
İstanbul'u unuttu.

Bay Afiyet
10/09/2010

Neden saçların beyazlanmış arkadaş?

2010-09-05T09:06:00.000-07:00

Arnavutköy'ün orta yerinde bir meyhane var. Hakkında yazıp yazmamakta çok tereddüt ettim. Popüler olsun, kendini yenilesin, büyüsün istemiyorum. Olduğu gibi kalsın, hiç değişmesin.
Fakat güzellikleri paylaşmadan da olmaz ki. O yüzden buyrun, yazıyorum.

Lokantanın adı İskele Livar Balık Evi.
Kapısı, Arnavutköy'ün orta yerindeki küçük parkın orada. Boğaz'a doğru bakarken sol tarafta bulunan ince uzun bina.

Dört kat dimdik merdivenleri yılmadan çıkmak gerekiyor. Gecenin sonunda ise, ne kadar içilirse içilsin, o merdivenleri inebilecek kadar ayık olmak gerekiyor, çünkü ne küfe, ne küfeci o dar mekana sığamaz.

Nefes nefese tüm merdivenleri çıktığınızda, ancak dört masanın sığabildiği ufak bir terasa ulaşıyorsunuz.
Şehrin orta yerine saklanmış bir gemi güvertesi sanki!

Sahnede ise nefes kesen Boğaz, zarif Arnavutköy İskelesi ve fingirdeyen renkleriyle köprü.

Tüm mezeler gayet güzel, çiroz ise pek güzel! Ne zaman gitsem, ne yesek, ne kadar içsek, iki kişi iki basamaklı sayılardan fazla ödemiyoruz.

Garsonlar pervane gibi dolanıyorlar etrafınızda. Aynı zamanda saygıyla servis yapıp, sessizce bırakıyorlar sizi, gönlünüzce efkarlanasınız diye.

Arka planda Dedem'den bana yadigar şarkılar çalıyor: "Neden saçların beyazlanmış arkadaş, sana da benim gibi çektiren mi var?"

Livar, balıkların canlı kalmaları için kullanılan, onları denizden ayıran tel havuzmuş.

Livar lokantası da insanın canlı kalması için onu dünyanın geri kalanından geçici olarak rakı ve muhabbet ile ayıran mekan olarak tanımlanabilir.

Bayan Bal Şeker
05/09/2010

Not: hani belki fındık kabuğu güvertede oturmayı garanti etmek isterseniz, telefon (0212) 2657772

Delicatessen A.Ş.

2010-08-20T15:09:00.000-07:00

Istanbul, lezzetli yemek yiyebileceğiniz pek çok mekan barındıran bir şehir. Sadece lokantalarda değil, sokak köşelerinde bile karnınızı krallara layık bir şekilde doyurabilir, parmaklarınızı yalarsınız. Bu şehirde yemek konusunda rekabet çok. Dolayısıyla "iyi"nin de ötesine geçmek, başka birşeyler yakalamak gerekiyor.

Ne zamandır Nişantaşı'nda, Mim Kemal Öke caddesinde açılmış olan Delicatessen adlı ticarethaneden bahsetmek istiyordum, bir türlü elim varmıyordu. İşte şimdi bir cesaret yazıyorum:

Delicatessen'de yemekler lezzetli, dekorasyon havalı, piyasa yerinde.

Ama hayır! İki tartin, bir peynir tabağı bir şişe de ehven-i şer şarap 200 lira olmaz!

Burası nihayetinde bir cafe/deli. Kapısında valelerin karşıladığı, beyaz keten sofra örtülü, çakı gibi garsonların çalıştığı, daha ilk adımınızı attığınızda "pahalı olacağım" diye anons eden bir yer değil.

Hanımların alışveriş yaparken yorulduklarında oturup soluklandıkları, akşamları, klimasız Nişantaşı apartmanlarında bunalan çiftlerin "dışarda bir kadeh bişey içelim, ev çok sıcak" dedikleri bir cafe.

Dediğim gibi her şey, iyi, hoş, zevkli, cici, ama öte yandan oturmayan birşeyler olduğunu hissediyorsunuz. Herşey "satabilmek için" hazırlanmış bir mizansen. Bir film seti kurulmuş. Filmin konusu yemek, amacı para. Siz kendinizi başrol oyuncusu sanıyorsunuz, ama hemen farkediyorsunuz ki figüransınız. Bir samimiyetsizlik var ortamda.

Elbette hiçbir lokanta amme hizmeti yapmıyor. En sanatkar şefin bile lokanta açarken nihayetinde para kazanmayı planladığı aşikar.

Ama bizler de kaçın kur'ası olduk bu şehirde. Hem lezzetli yemek yemek istiyoruz, hem ambiyans güzel olsun istiyoruz, hem iyi servis olsun istiyoruz. Hem de ederinden fazla para vermek istemiyoruz. Evet annemiz güzel.

Delicatessen'e bir daha gider miyim?
Giderim; başkası ısmarlıyorsa.

Bayan Bal Şeker

22/08/2010

Italya'da beşinci element

2010-08-14T22:39:00.000-07:00

İtalya’yı görmeye karar veren pek çok kişi batmadan önce görmek kaygısıyla Venedik’e, olmazsa olmaz diye Roma’ya, Floransa’ya, ya da Prada sevdasına Milano’ya gider.

Oysa nasıl ülkemize gelen bir turistin İstanbul, Efes ve Kapadokya’yı görmesi bizleri tanımasına yetmiyecegi gibi, İtalya’yı anlayabilmek için de bu dört, beş meşhur şehirin dışına çıkmak lazım.

Bologna’nın güneyinde, Floransa’nın kuzeyinde yer alan, Italyanlar’ın bile unuttuğu küçücük bir kasaba olan Modigliana’ya gittim. Modigliana nüfusu 4500 civarında olan küçük bir kasaba. Her yerde kiwi ağaçları ve üzüm bağları var.

Fakat biliyorsunuz bu blogda “gezdiklerimiz gördüklerimiz bize kalsın, biz size yediklerimizden, içtiklerimizden bahsedelim” diyoruz. O nedenle size Modigliana’nın en güzel lokantasından bahsetmek ve sizi İtalya’yı keşfetmek için anayoldan sapmaya teşvik etmek istiyorum.

Il Borghetto di Brola pansiyon ve lokanta olarak işletilmeye başlanmış eski bir çiflik evi. Pansiyonun sahipleri avukat bir çift. Burayı ilk alıp, renove etmeye başladıklarında, kendileri için bir emeklilik projesi olarak hayal etmişler. Avukatlığı bir türlü bırakamamışlar ama Borghetto di Brola da bu esnada dört dörtlük işlemeye balşlamış. Böylelikle bırakın emekliliği, gece gündüz çalışır olmuşlar.

Borghetto di Brola’ya varır varmaz, bizi sofraya buyur ettiler. Enfes bir manzara karşısında, şarküteri ve peynir tabağını silip süpürürken bir yandan da, pansiyonu çevreleyen arazide yetiştirdikleri üzümlerden yaptıkları şaraplarını tattık.

Frasole, Fracielo, Fravento, Frabosco diye adlandırdıkları dört farklı şarabı tadarken (güneş, gökyüzü, rüzgar, orman) bir süre sonra beşinci elementin de damağınız olduğunu hissetmeye başladık.

Akşam yemeğinde hayatımda yedigim en guzel “tagliata” lardan birini yedim (ince dilimlenmiş, ızgara dana et). Yerken aldığım zevkten dolayı, kendimden geçmişim blogu filan unutmuşum, fotoğraf çekemedim.

Öğle yemeğinden sonra, temizlenip akşam yemeği için hazırlanmış mutfağa daldım. Sanırsınız ki yeni bir mutfak, daha içinde su bile kaynatılmamış!

Odalar, pratik, elegan ve rahat; lokanta havadar ve rahat. Yemekler çok leziz, şaraplar enfes! Ayaklarınızı dibinde küçük Modigliana şehri, etrafta üzüm bağları: Italya’yı gerçekten tanımaya başladığınız noktadasınız.

Bologna ya THY ile 1 saat 45 dakikada uçuluyor. Araba kiralayarak 1 saat içinde kendinizi bu cennet yerde bulabilirsiniz. Yiyin için, bağlarda gezinin. Beşinci element olun. Sıkıldınız mı, ver elini deniz, sıkıldınız mı, ver elini Bologna, o da mı bitti, artık İstanbul’a dönün.

Mutlu tatiller

Bay Afiyet

14/8/2010

Az, öz, temiz, leziz

2010-08-04T15:12:00.000-07:00

Hatta zarif ve mütevazi de!

Karaköy'de, Kemankeş Sokak'ta üç ay önce açılan Maya adlı lokantayı tanımlamak için böyle bir sürü Z'li sıfatlar kullanmak geliyor içimden.

Uzayan baharda dalgalanan ruhunuzu demlendirmeniz için önerdiğimiz Karaköy Lokantası'nın hemen yanında bulunuyor Maya.

"Kızınız Defne'yi, Oğlumuz İskorpit'e" adlı yemek kitabını duymuş muydunuz?

O kitabın yazarı Didem Şenol lokantanın sahibi. Kendisi menüyü hazırlıyor ve bizzat mutfağa giriyor. O tarihte tezgahlarda ne varsa o pişiyor Maya'da. En taze ürünler, mümkün olan en yalın şekliyle hazırlanıp, sunuluyor.

Fırında kırmızı soğanlı, kaparili çipura yedim, çok keyifliydi.

Aklım ise salatalıklı yoğurt soslu mücverde kaldı.

Herşey iyiydi, hoştu, olması gerektiği gibiydi. Ta ki tatlıya kadar. Tatlıda olan oldu, ipler koptu.

Güllü dondurmadan bir kaşık aldığım zaman ne olduğumu şaşırdım! O ne lezzet! Sonra hızımı alamayarak kağıt helva arasında çilek soslu vanilyalı dondurmayı da denedim. Bizim masadan tatlılar için yapılan tezahürat duyulmuş olacak ki, Didem Hanım bir de panna cotta'yı tatmamız için ikram etti. Nasıl lezzetliydi, anlatamam! (Oysa benim burada işim lezzetleri anlatmak)

Sonra öğrendim ki, lezzetin sırrı kullanılan sütteymiş: Aysun Hanım'ın sütü.

Süt inek sütü, merak etmeyin. Aysun Hanım ise bu olaya baş koymuş bir hayvançifliği sahibi.

İstanbul ve civarında yaşayan ve böyle yiyip içmeye devam edilirse sonumuzun hayırlı olmayacağı endişesini taşıyan kişilere ve Maya gibi, iyi yemek yapmanın iyi malzeme kullanmaktan geçtiğini bilen işletmelere süt tedarik ediyor.

Galiba lezzetli yemek yapmanın iki püf noktası var:
Yemeğe gösterilen özen ve o yemeği yiyecek insana duyulan saygı.

İskorpit'in annesi/Defne'nin kayınvalidesi bunların ikisini de yakalamış görünüyor ve Maya'da neticeyi bizlere tevazuyla sunuyor.

Bayan Bal Şeker

06/08/2010

Yalova Pazarı

2010-07-25T15:15:00.000-07:00

Yalova'da bir pazar kuruluyor cumartesi günleri. Hiç gittiniz mi? Hemen deniz otobüsleri iskelesinden çıkar çıkmaz sağ tarafta, marinanın tam karşısında, yaklaşık beşyüz metrekareye yayılmış bir karnaval!

Utangaç armutların,

canavar biberlerin,

hülyalı üzümlerin pazarı.

Benim en büyük zevklerimden biri bu pazarı gezmek. Etraftaki renkler, kokular, tazelik, bolluk beni heyecanlandırıyor. Zaman içinde tezgahlardaki renklerin değişmesi, insana çarkın döndüğü hissini veriyor.

Civar köylerdeki kadınlar bahçelerinde ne ot bitiyorsa hepsini toparlayıp, getirip satıyorlar 1 liraya. Radika, ebegümeci, cipes...
"bunu nasıl pişireceğim?" diye sorduğunuzda hepsine verilen cevap aynı: "tencerede soğanı az bir kavur, sonra bunları at içine"

Benim gibi zibidi İstanbullular elinde fotoğraf makinaları ile pazara gelip, otun, meyvanın fotoğrafını çekince hayrete düşüyorlar.

Hele adamcağızın biri kabakların üzerinde sarı sarı kabak çiçeklerini görmekten duyduğum heyecanı haliyle hiç anlamadı. Aslında haklı tabi; kabağın üzerinde kabak çiçeği olmasından daha olağan ne olabilir?

Herşey her derde deva! Kimi karaciğeri güçlendiriyor, kimi başka şeyi(!) Dilleri ve kalemleri döndüğü kadar yazıyorlar etiketlerin üstüne. İnanan satın alıyor. Herşeye oldukça şüphe ile yaklaşan bendeniz bile, kudret narını satın alıp, deneyip, sonra dehşet bir tad ile karşılaşınca buzdolabının en ücra köşesine terk ettiğimi söyleyebilirim.

Yalova pazarı görülmeye değer! Cumartesi sabah erkenden feribota atlayıp, buraya gelirseniz, fotoğraf makinanızı rengarek kareler ile, arabanızın bagajını ise şahane otlarla ve meyvalarla doldurabilirsiniz.

Epeydir yazamadım. Bay Afiyet te "ne o? bırakıyorsun galiba yazmayı? Blogun adını Bay Afiyet olarak değiştireyim bari" diye bana takılmaya başlamıştı.

Yok efendim, yok. Buradayım, yazıyorum. Gönlümce..

Bayan Bal Şeker
31/07/2010

Earth, nam-ı diğer Yerküre

2010-07-21T02:42:00.000-07:00

Kabul etmek lazım ki 21. yüzyıl ekolojik ve ekonomik olaylar ile anılacak. Doğa ve çevre başrolde, para ve kriz yardımcı rollerde bir senaryo izleyeceğiz gibi gözüküyor. Bu kaçınılmaz akımın ivmesinden faydalanarak Earth Cafe adlı bir konsept yaratılmış.

Bayrampaşa’daki Forum adlı alışverişmerkezinin içinde (ama aslında dışında), Turkuazoo gibi garip bir ismi olan akvaryumun yanında (turkuaz renkli hayvanat bahçesi?), İkea’nın komşusu çok güzel döşenmiş bir café/bar(!)/restaurant burası. Etraf loş ve havalı gözüküyor. Menüdeki yemeklerde izine rastlamadımsa da, lokantanın dekorasyonunda "yaşadığın gezegenin farkında mısın ey yolcu" tarzı hakim.

Yunan ortakları ve Yunanistan’da kardeşleri olan bu lokanta ödevini iyi yapmış ve İstanbul dersine iyi hazırlanmş. Ancak bir noktayı unutmuş:

Amerikan Bar tarzında döşenmiş çok hoş bir ‘demlenme’ mekanı görünümündeki bu yer için belediyelim, devletlüm, kadım, müftüm, imamım herneyimse o kurum veya kişi, içki iznini önce vermiş, sonra geri almış. Böyle lüks ve güzel bir yerde içki servisi yok, limonata var!

İçki ruhsatları aniden ellerinden kayıp gidivermiş olacak ki, kendi limonata tariflerini yaratacak zaman da bulamamışlar. Hazır limonataya talim ediyorsunuz.

Insan içinden yuh diyor. Pes! Hani google’a, youtube’a yapılan yasaklama ne kadar abes ise, içki yasağı da bir o kadar abes ve zavallı bir girişim. Ben çok nadir içerim; hep şöförümdür. İçtiğimde de az içerim. İçenlere ise hiç karışmam. Ama bir konuyu anlamsız sebepler uydurarak, hatta kimi zaman sebep uydurma ihtiyacı dahi hissetmeden yasaklamak tam içler acısı. Bu lokantada içki içilmemesi için bir tane bile neden olamaz. Kanyon ne ise Forum da o, Istinye park ne ise Forum da o. Onlarda izin var, burada yok! Garip bir ülke vesselam Türkiyem. Belki onun için çok seviyorum, inadına.

Herneyse bu duygu dolu ve içkisiz düşüncelerimi bırakıp Earth Café’yi anlatmaya devam edeyim.

Geniş bir menü var. Yemekler italyan ağırlıklı (şarapsız olabildiği kadar). Açık ve çok şık bir mutfakta oldukça profesyonel görünümlü aşçılar çalışıyor. Yemeklerin tadı iyi ama ‘enfes’ degil. Fiyatlar ise makul sayılır.

Bruschetta kıtır ve lezzetliydi. Garsonumuz herkes gibi yanlış telaffuz ile ‘Bruşetta’ diye siparişi onayladı. (Vallahi bilmemek degil ögrenmemek ayıp. Bunun adı Bruschetta, söylenişi burusketta. Bilenler bilmeyenlere duyursun.)

Daha sonra yediğimiz risotto al mare ve papardelle con funghi ise gayet iyiydi.

Günün birinde, çocuğunuza akvaryum gezdirmek isterseniz, İkea’da dolaşıp, İsveçliler'in reçel soslu köftelerini değil de daha farklı bir yemek yemek isterseniz Earth Café 'yi tavsiye ederim. Keyifli bir ortamda, güzel yemek yersiniz. Bütün kötülüklerin anası olan içkiden de zoraki olarak uzak duracağınız için sağlıklı kalacak olmanız da cabası!

Bay Afiyet

21/07/2010

Bir yaz günü rüyası

2010-07-05T05:19:00.000-07:00

Güzel bir yaz günü, çocukları babaannelerine satmışken, yollara düştük ve kendimizi Dağ Restaurant’ta bulduk.

Istanbul’un en kuzeyinde, Jandarma kontrolünden geçerek, radyoda rusça ve bulgarca muzik dinliyerek, güzelim çam ağaçlarının arasından gezerek varılıyorDağ Restaurant’a. Uskumruköy’den sonra Gümüşdere’den evvel.

Boğaziçi Üniversitesi’nin kampüsünün sapağına on metre kala, sağ tarafta cennetten çıkma bir yer burası. Küçük bir süs havuzu, havuzda nilüferler, nilüferlerde böcekler.

Yakında buralardan üçüncü köprü ve bağlantı yolları geçecek ve bütün bunlar yok olacak. 512.000 ağaç kesecek zekiler. Itiraf edeyim ki ben öyle pek ekolojik kaygıları ön planda bir insan değilimdir. Olsa olsa teknolojik olabilirim. Benim için elma (apple) cebimdeki telefon, masamdaki bilgisayardır. Fakat böylesine güzel ve huzurlu bir yerde, bir de lezzetli yemek varsa, işte o zaman aslan kesilebilirim bu gidişata.

Dağ Restaurant köftesi ve patatesi ile meşhur. Köfte ızgarada pişiriliyor ve mükemmel bir tadı var. Patatesi el ile cok düzgün kesilmiş, yedikçe yiyor insan. Yanında taze domates biber ve soğandan yapılmış harika bir çoban salatası. Bir de buz gibi bir bira! Insanın baktıkça iştahı açılıyor, yedikçe mutlu oluyor. Herşey tam anlamıyla bir yaz günü rüyası gibi!

Motorsikletinize veya üstü açık arabanıza, veya atınıza, eşeğinize veya neyiniz varsa ona atlayın. Acele etmeden, dolaşa dolaşa Dağ’ı keşfe çıkın. Yiyin, için ve piknikçilerin akşam trafiğine kalmadan geri dönün. Karnınız doyduysa, sevdiğiniz de yanınızdaysa, siz de benim kadar mutlusunuzdur demek.

Gecikmeyin sakın! Biliyorsunuz, beş sene sonra buralardan otoban gececek, Dağ ne yazık ki yerlebir olacak.

Bay Afiyet
08/07/2010

Not: bulmakta zorlanırsanız telefonu (212) 203 03 10

Denizli'de lezzeti buldum!

2010-07-05T05:12:00.000-07:00

Hayat yoğun! Günlük işler, aile, iş seyahatleri, bir de tennis, basket, misket derken yıllar hızla geçiyor. Bu keyifli koşuşturmanın içinde, ara sıra durup, kendimizi ödüllendirmemiz lazım. Benim için en iyi ödül güzel yemek yemek.

Geçen ayki iş seyahatlerimden birinde yolum Denizli’ye düştü. İş bir yana, yediğimden içtiğimden pek memnun kaldım!

Denizli’de o gün tanıştığım ve tanışır tanışmaz beraber kahvaltı ettiğimiz yeni dostlarımla, iki saat sonra da öğle yemeğine gittik. Yeniden yapılanma geçiren Denizli’nin arka sokaklarında, toz duman arasında, yanyana bir sürü küçük kebap dükkanı var. Bunlardan Enver Kebab'a girdik. Giriş katında bir odun fırını var, üskatta ise “aile salonu”, BalŞeker’in en sevdiği konsept.

Enver Kebab’ta hayatımda yediğim en güzel etlerden birini yedim. Buraya öncelikle, aç gitmenizi öneririm: yemekler büyük bir tepside ortaya geliyor. En hızlı yiyen en çok yiyor. Benimle beraber sofraya oturanlar, pek doyamamış olabilirler.

Ikinci olarak, yemekten önce ellerinizi iyicene yıkayıp sokağın kirinden pasından arınmanızı tavsiye ederim, çünkü burada çatal bıçak yok. Sıcak ve yağlı lavaş ekmeğini koparıp, içine kuzu eti koyup afiyetle yiyiyorsunuz. Bir et ancak bu kadar lezzetli olabilir! Baharatsız, marine edilmeden. Bir yandan da taze domates ve sivri biberi götürüyorsunuz.

Enver Kebab’taki lezzet uzun zaman damağımdan silinmeyecek gibi. Umarım sizin de yolunuz bir Denizli’ye düştüğünde, bu yazıyı hatırlar, onca kebabçının arasından Enver Kebab’ı bulursunuz ve dostlarla birlikte lezzete yumulur, karnınızı bir güzel doyurursunuz.

Bay Afiyet
03/07/2010

Güzel olduğunuz kadar, küstahsınız da Küçük Hanım

2010-06-23T13:44:00.000-07:00

Galata Kulesi ile birebir aynı manzaraya sahip bir cafe var, biliyor musunuz? Konak! Galata'da Camekan Sokak'tan aşağı doğru inerken, Hacı Ali Sokak'ın kestiği köşede, Saint Georg Hastanesine gelmeden.

Girişte pastane kısmı var: tatlılar, tuzlular, üzerinde bademden güller olan kremalı pastalar, ballıbabalar, ekler ve sair çoçukluğumun doğumgünü güzellikleri.

Teras katına çok eski ve güzel bir asansörle çıkılıyor. Terasa çıkan herkes önce bir duruyor: yutkunuyor, nefes alıyor, iç çekiyor ve şapka çıkarıyor şehrin güzelliğine!

Konak'ın yemeklerini anlatmayacağım size, çünkü yok bir numara. Herhangi bir falso da yok, bahsedecek birşeyi de yok. Fiyatlar da iyi.

Zaten o noktada; hemen arkanızdan Galata Kulesi sizi kollarken, Saint Pier Kilisesi dirsek teması halindeyken, bir yandan Boğaz Köprüsü hafif meşrep ışıklarıyla fingirderken ve bir yandan da Haliç'e giren vapurlar önünüzde resm'i geçit yaparken isterseniz soğan ekmek yiyin. Ne farkeder?

Konak'ın terasına çıkıp, "Tamam, pes, kabul ediyorum, güzelsin" demek, hakkını teslim etmek lazım şehrin.

Yalnız uyarmalıyım; içki vermiyorlar. Oysa insanın canı o güzellik karşısında Fanta değil, bir kadeh şarap çekiyor.

Hadi peki ondan geçtim; ne yazık ki bu sene terasın girişine bir adet edepsiz davranmayın sakın ha, bozuşuruz sonra tabelası asmışlar. Üzülüyorum böyle şeylere. Yakıştıramıyorum.
İstanbul'un güzelliği gölgeleniyor. "Güzel olduğunuz kadar küstahsınız da küçük hanım" demek geliyor içimden kendisine.

Artısı ile, eksisi ile işte durum bu.
En iyisi Konak'a sabah kahvaltısına gitmek. Hem aile konseptine uygun olmayan davranış sergileme ihtimaliniz daha düşük olabilir, hem de canınız içki çekmez. Çayınızı yudumlar, şehri seyreylersiniz.

Bayan Bal Şeker
23/06/2010

Domates, soğan, et: o kadar!

2010-06-16T21:50:00.000-07:00

Kendinizi Asmalı Mescit'teki insan seline kaptırdığınız bir akşam, Babylon'un sokağına sapın. Sokağın sonundan tekrar sağa Minare sokağa dönün. Antakya yemekleri yapan Antiochia işte tam orda!

Antiochia'nın beklenen oryantellikten uzak, cok yalın ve modern bir dekorasyonu var.

Burada abbagannuç, humus, kekikli zeytin salatası gibi mezelerin yanı sıra içli köftenin kralını yiyebilirsiniz. İçli köfteleri mideye indirdikten sonra açlık filan kalmıyor elbette. Fakat insan "kimbilir o herkesin anlata anlata bitiremediği şiş nasıldır?" diye düşünmeden edemiyor. Ben size anlatabilmek için kendimi feda ettim ve denedim. Dedikleri kadar varmış. Antiochia'nın etleri benim diyen kebapçıya taş çıkartır.

Antiochia'nın sahibi muhteşem biri. Adı Süleyman. Bir tür Muhteşem Süleyman yani! Nedir bu lezzetin sırrı diye soranlara hayret ediyor. "Ne olacak ki? Domates, sogan, et! O kadar!"

Yemekten sonra, "aman yok yemeyeyim..yaz geldi..bikini " filan diye siz kendinizi naza çekerken, önünüze üzerinde bir top vanilya dondurma ile taze ceviz tatlısı geliyor. Siz istemem yan cebime havasında bir kaşık atıyorsunuz ağzınıza ve lezzet komasına girip, düşüp bayılıyorsunuz.

İşte Antiocha böyle bir yer: Samimi, basit, lezzetli.

Bayan Bal Şeker
20/06/2010

Not: Ben size sadece yaşadığımı, tattığımı anlattım. Lokantanın internet sitesine girdiğinizde benim anlattıklarımın, bu başarılı gastro girişiminin sadece bir yönü olduğunu göreceksiniz.

Murtuğa, kavut ve arkadaşları Cihangir'de

2010-06-07T10:52:00.000-07:00

Gidebilirseniz Van'a gidin. Orada Kahvaltı Sokağı'nda sıram sıram dizilmiş yerlerde kahvaltının alasını edebilirsiniz. Murtuğa, kavut, süt kaymağı, yayık tereyağı, jaji, otlu peynir... "Nerden gidicem şimdi ben Van'a, işim gücüm var burada" diyorsanız, o zaman Istanbul gibi bir şehirde yaşıyor olmanın nimetlerinden faydalanın ve ayağınıza gelen fırsatı değerlendirin. Bir haftasonu Cihangir’deki Van Kahvaltı Evi’nde kahvaltının kralını deneyin.

Biz, çocukları satmayı başardığımız bir cumartesi sabahı, İstanbul’un bir ucundaki evimizden kalkıp, Cihangir’e kahvaltı etmeye gidelim dedik. Tamamen tesadüf eseri; biraz etraf ana baba günü olduğundan, biraz eşim yarı Van’lı olduğundan, biraz da benim otlu peynir merakımdan, Defterdar Yokuşu’nun başında yer alan Van Kahvaltı Evi’ne giriverdik.

Buraların amatörü olarak, dışarda yer bulamadık. Mutfağa ve kasaya en yakın ve tek boş olan masaya oturmak zorunda kaldık. İlk başta herkes dışarda güneşlenirken içeriye girmiş olmaktan dolayı şikayet etsem de, mutfağa yakın konumumuzun avantajlarından yararlandık. Servis cok hızlıydı, garsonların hepsi genç, saygılı ve çalışkanlardı. Hani arada sırada bizim o masada oturduğumuzu unutup, topladıkları tabak çanakları kısa bir süre icin bile olsa oturduğumuz masaya bıraksalar da, yine de iyi niyetliydiler.

Van Kahvaltı Evi’nin sahibi Van'ın Gevaş ilçesinden gelmiş İstanbul’a. Kısa sohbetimizden edindiğim intibaya göre, hayatta ne istediğini bilen, tuttuğunu koparan, girişken biri. Van kahvaltısının İstanbul’da tutacağı inancıyla, ilk önce Tarlabaşı’nda Taksime yaklaşırken yolun sağ tarafında açmış dükkanını. Bir sene geçtikten sonra, Tarlabaşı’nın problemlerine akıl sır erdiremeyerek kapatmış. Sonra Cihangir’de dükkan açarak İstanbul’a bir şans daha vermek istemiş. İstanbul burjuvası tutmuş Van kahvaltısını. Geçtiğimiz 10 sene Cihangir’in önlenemez yükselişi ile işler iyi gidince, bir dükkan da Nişantaşı’nda acmış Gevaş’lı patron.

Dört dörtlük bir kahvaltı ettik. Bildiğiniz herşeyin yanı sıra, kavurmalı yumurta, murtuğa, kavut, jaji gibi yöresel yemeklerden de tattık. Genellikle otlu peynirin tadını herkes sevmiyor diye kahvaltı tabağına eser halinde koyuyorlarmış. Ben, mutfağa yakın konumum sayesinde otlu peynir porsiyonunu arttırdım. Size de tavsiye ederim.
Bol bol çay icin, otlu peynir yiyin, yöresel yemekleri tadın, muhabbet edin ve Cihangir kalabalığından memnuniyetle ayrılın.

Bay Afiyet
7/6/2010

Bir bahar akşamı rastladım size

2010-05-25T21:50:00.001-07:00

Bu sene İstanbul’da bahar uzun sürdü. Bundan en çok bahçemdeki tombul patili güzel kedi muzdarip. Aylardır inlemesi bitmedi garibin. Bitap düştü. Neredeyse patileri bile eridi gitti. Bahar bu; dalgalandırır, efkarlandırır.

Uzayan baharda dalgalanan ruhunuzu demlendirmeye Karaköy Lokantası’na gitmenizi tavsiye ederim.

Burası öğleleri evinizde kolay kolay pişmeyen Türk mutfağından yemekler tadabileceğiniz kalburüstü bir esnaf lokantası; akşamları ise en leziz mezeleri yiyebileceğiniz enfes bir Istanbul meyhanesi!

Ahtapot salatası, deniz börülcesi, lakerda şahane! Balık pastırması o kadar lezzetli ki, rakının yanında biraz ekmekle sadece onu yeseniz yetişir keyfinize. Ah hele o tarama!

Barbunya pilaki, lahana sarma ve daha niceleri ise, yiyemeyip te aklımda kalanlardan. Bir tek topiğe laf edebilirim, onu da yapmayacağım. O kadar kusur kadı kızında da olur.

İnternette Vedat Milor’un Karaköy Lokantası hakkında yazdığı bir yazıya rastgeldim. Yerden yere vurmuş ca’nım lokantayı. Kendisini birgün televizyonda yakın çekim hamburger yerken seyrettiğimde zaten yemek konusunda pek anlaşamayacağımızı hissetmiştim. Hiç başlamayan beraberliğimiz böylelikle Karaköy’de sonuçlandı.

Lokanta, Karaköy’de Kemankeş sokak üstünde, gümrük binasının hemen karşısında. Arabayla limandan Fındıklı istikametine doğru ilerlerken hemen solda karşınıza çıkacak. Dekorasyonu kibar ve şahsiyetli. Mavi çinileriyle sanki senelerdir orda durup bizi beklemiş gibi bir hali var. İlk gittiğimde ben burayı nasıl daha önce farketmedim diye düşündüm. Ağır başlı hali insanı yanıltıyor, oysa sadece on sene önce açılmış.

Karaköy Lokantası’nda herşey adabıyla yapılıyor. Rakıyı susuz içmek istediğinde ehl-i keyif hemen sofraya konuyor. Garsonlar saygılı ve sundukları yemek hakkında bilgililer. Sofraya tabakları koyarken özeniyorlar. Masada herşey tam olduktan sonra yavaş yavaş başlıyor muhabbet; kah taramadan, kah eski aşklardan, sanki eskisi olurmuş gibi.

Burada hiçkimse sıçramıyor, hoplamıyor, kafasında rakı döndürmüyor, göbek atmıyor. Sadece rakıyla beraber uzaktan bir ses duyuluyor “bir bahar akşamı rastladım size, sevinçli bir telaş içindeydiniz”.

Merak ediyorum benim tombul patili güzel kediyi karşıma koyup, biraz balık pastırması, biraz da rakı verip dillendirebilsem, ne anlatırdı bana bu bahar hakkında: “O kedi geldi, bana miyav dedi. Hadi ordan dedim, dinlemedi…”

Bayan Bal Şeker
26/05/2010

Görüntü var, ses yok!

2010-05-17T15:11:00.000-07:00

Beni bilen bilir; genelde olaylara olumlu yönünden bakmaya çalışan bir insanımdır. Bardağın yarısı dolu mu, boş mu muhabbeti yerine, bu içilmiş, içen susamıştı herhalde, daha içer mi acaba, yerine nereden doldurabilirim diye düşünürüm.

Tanıştığım herkes arkadaşımdır, yemeğimi paylaştığım herkes ise dostum!

Yemekler ve lokantalar hakkında çoğunlukla olumlu yazmaya calışsam da, bazen bunu yapamayacağım kadar hayal kırıklıgına uğradığım oluyor. İşte Köfteci Hüseyin böyle bir hikaye:

Bir öğlen, lezzet avcısı ve daha önceden de blogumuzun konu mankeni olmuş iki arkadaşımla, Beyoğlu Kurabiye Sokak'ta, yılların eskitemediği Zencefil'in çapraz karşısındaki Köfteci Hüseyin'e gitmeye karar verdik.

Zaten fazla bir ambiyans beklentimiz yoktu, ama yani bu kadar pislik te az bulunur! Masadaki pislikleri silmeye gelen yolunu kaybetmiş garson elindeki inanılmaz pislikteki bezle masayı sildi, masanın rengi kahverenginden sütlü kahveye döndü.

Tamam ben de cok titiz değilimdir. Hatta ergenlik çağımda ayda ortalama iki kere yıkandığım rivayet olur. Ama bu yemek masası yahu! Pes! Köfteci Hüseyin 1958'de seyyar başlamış bu işe. Seyyar zihniyeti de hiç değişmemiş.

Fotolardan da gorebileceğiniz gibi piyaz ve köfteler çok fotojenikdiler. Derhal masadaki kirin, yağın, pasın düşüncesini bir kenara bırakarak bu güzel görünen yemeklere yumuldum. Fakat köfteler tam bir hayal kırıklığıydı.

Üstelik yer yemez, köftelerin benden bu yeme anının acısını çıkaracaklarını da hissettim. Sanki soya kıyması ile karıştırılıp top top yapılmış, ya da baş etleri bıçakla sıyrılmış ve köfte şekline getirilmiş gibiydi.

Arka sokakta, esnaf lokantası havası ile çok şey vaad eden, ama ne yazık ki hijyen ve lezzette sınıfta kalan Köfteci Hüseyin; ben bile seni kurtaramam. Zaten sen bensiz de mutlusun sanırım. Dükkanın dolup taşıyor. Herkes kendi yolun gitsin o zaman!

Bay Afiyet
17/05/2010

İrfan'ın Yeri

2010-05-12T14:03:00.000-07:00

Diyeceksiniz ki, "İyi ki bir Kazdağları'na gitti, ha bire orayı mı anlatacak!?" Ama İrfan'ı anlatmam lazım. "İrfan'ın Yeri" anlatılası bir yer!

Kazdağları ahalisinden birine bu akşam nerede yiyelim diye danıştık. Bize İrfan'ın Yeri'ne gitmemizi önerdi. Bir de üstün körü tarif etti:

-Küçükkuyu'ya geldikten sonra Assos'a doğru giderken, hemen oracıkta sahilde!

Bulunmuyor efendim, bulunmuyor! Tarifte yanlış birşey yok, ama bu tarifle bulabilen olursa lütfen bize yazsın, ben seve seve bu yön duygusu kuvvetli, zeki şahsiyete Bay Afiyet ve Bayan Bal Şeker'den yıldızlı pekiyi almış lokantalardan birinde bir yemek ısmarlarım.

Fakat gördük ki, bulunmasının kolay olmadığının farkına varan girişimci İrfan yol boyunca "sıcak sıcak" tabelalarını koymuş.

Bir de çok sevgili telefonum vasıtasıyla yüce google'a ulaşıp, "İrfan'ın Yeri" diye yazdığımda, İrfan'ın Yeri'nde sevdiği adamın kendisine nasıl evlenme teklif ettiğini anlatan bir blog yazısı karşımıza çıkınca, biz bir süre sonra İrfan'ı bulduk!

İrfan yaşını kestiremediğim bir adam: Dede mi, baba mı bilemedim. Yüzünde sağlıklı, mesut bir ifade. Kızı mı, gelini mi, karısı mı çıkaramadığım bir kadın yemekleri hazırlıyor. Televizyonda vahşi, yarı çıplak bir amerikan güreşi programı var. Sesi kısık. Onun yerine Zeki Müren "arım, balım, peteğim" söylüyor. Mekanda sadece iki masa var! İki masa, bir soba, bir kanepe ve bir yatak! (yanlış okumadınız, aynen öyle)

Rakı, biraz meze ve lüfer ısmarladık. Anladım ki, biz İstanbul'da taze taze diye kendimizi kandırıyormuşuz. Meğerse taze balık bambaşka birşeymiş. Selam olsun İstanbul'daki tüm balık lokantalarına!

Çok arayarak bulmuş olmanın, bulduğumuzun şahsına münhasırlığının ve tabi biraz da rakının verdiği başdönmesiyle, ilk önce ufukta, karanlıkta duran turuncu lekeye bir anlam veremedim. Biraz sonra kendime geldim:" Aa! bu ay! Denizden mandalina gibi bir ay doğuyor! "

O esnada kendinden biberli şahane bir roka salatasını masamıza getiren İrfan'ın kızı/karısı/gelini "hmm, evet buradan her gece böyle doğar" dedi, omuz silkerek.

Biz İstanbullu naçiz kullar, lüferin lezzetine gösterdiğimiz şaşkınlığı, bir de kendini mandalina dilimi sanan aya gösterdik.

İrfan'ın yerinde evlenme teklif etmeye kalkarsanız tutar mı bilmem, o konuda ben de başka bir blogcunun yalancısıyım. Ama ben size taze balık yiyebileceğinizi, içtenlikle ağırlanacağınızı, ve sizi şaşırtan birşeylerle karşılaşacağınızı garanti edebilirim.
İrfan'ın Yeri anlatılmaz, yaşanır.

PS: Yol için tarif almak isterseniz, İrfan tel no: 0286 7640007

Bayan Bal Şeker
12/05/2010

Köyümüze Starbucks gelmeden

2010-05-10T16:14:00.001-07:00

Kazdağları İstanbul'dan kaçanların sığındığı bir yer. Hatta öyle ki, Adatepe Köyü'nde oranın yerlisi olarak sadece 16 (onaltı) kişi kalmış! Ahalinin geri kalanı Etiler, Bebek, Nişantaşı görmüşlerden.

Tam olarak neden kaçtıklarını pek anlamadım. Zira, çok güzel bir pansiyon sahibi, en büyük arzusunun buraya Starsbucks'ı getirmek olduğunu söylediğinde beynimden vurulmuşa döndüm. Yüzünde espri yaptığına dair ufak bir mimik boşuna aradım.

Anladım ki, İstanbul'dan kaçmak kolay, önemli olan insanın içindeki şehirliden kaçabilmesi. Sorun şehirdeki köylüden ve köydeki şehirliden kaynaklanıyor.

Kazdağları'a, gittiğinizde konaklayableceğiniz birbirinden zevkli küçük pansiyonlar var. Hangisinde kalırsanız, kalın, bir kere olsun yemek yemeye Çamlıbel Köyü'ndeki Zeytinbağı Oteli'ne gidin. Zeytinyağlı çağla, peynir soslu gaymacık otu, ısırgan otlu börek yiyin.

Zeytinbağı insana yaşadığını hissettiren, hayatın güzel olduğunu düşündüren ve cennetin bu dünyada, hem de köşe başında olduğunu farkettiren bir yer. Cennet, cennet deyip te, konu mankeni olarak börek fotoğrafı koymak ta tam bana göre! Ama huri-nuri fotoğrafı koyacak değilim ya! Hem siz de burları tıkladığınıza göre, siz de "lezzetin peşinden here yere!" ruhuna sahipsiniz.

Zeytinbağı'nda konaklamanın bedeli iki kişi 250 TL. Bu fiyata sabah kahvaltısı ve eşsiz bir akşam yemeği de dahil. Ege otlarıyla tanışıp, yeni yemekler öğrenmek isteyen misafirler için yemek kursları da var.

Birileri hayallerini gerçekleştirip, Zeus tapınağı'na yan bakan bir Starbucks açmadan Kazdağları'na gitmenizi öneririm.

Hem bu dünyada cenneti yaşamak için, hem de başka nerede zeytinyağlı çağla yiyeceksiniz?

Bayan Bal Şeker
12/05/2010

Anne yemeği, mutfak keyfi

2010-04-23T12:43:00.000-07:00

Annem, kendisi iyi yemek yapamadığı için, babam başta olmak üzere, hepimizin mecburiyetten iyi birer aşçı olduğunu söyler. İyi miyiz değil miyiz bilemeyeceğim, ama hepimiz yemek pişirmeyi sevdik ve mutfağa merak sardık.

Aslında bunu söylemekle annemin kendisine haksızlık yaptığını düşünüyorum. Bazen uydurmanın ve arta kalan yemekleri kırpıp kırpıp yıldız yapmanın dozunu kaçırsa da, tüm anneler gibi o da güzel yemek yapar.
Hem ne yapsın? O da tüm zamaların en lezzetli yemeklerini yapan Leyla'nın kızı. Mutfağa girmeye ihtiyacı olmamış ki!

Öte yandan, dediğinde bir doğruluk payı da yok değil. Hepimizin yemek tutkusu gerçekten de onun mutfakla olan mesafeli ilgisinden kaynaklanıyor olabilir. Zira, kavunu top top lokmalar haline getiren aletten tutun, süpersonik mutfak robotuna, en fiyakalı fırına kadar, her zaman tam teçhizat bir mutfakta kolları sıvama imkanı bulduk. Evde her zaman pişirdiklerimizi seve seve tadacak birileri de oldu.

Sizin anlayacağınız, her ne kadar Bay Afiyet ile bu blog sahnesinde sadece yediklerimizi anlatıp duruyorsak ta, aslında sanal olmayan hayatta harıl harıl yemek pişiriyoruz.

Geçtiğimiz hafta, Istanbul Culinary Institute'un benim gibi amatörler için tasarlanmış yemek kurslarından, iki günlük "mutfak teknikleri" dersine katıldım. Derste sekiz kişiydik. Cuma gecesini süratle soğan doğramasını öğrenerek geçirmekten bu denli zevk alan yegane insan ben değilmişim!

İlk önce çeşitli bıçakları ve kesme tekniklerini öğrendik. Balıktan fileto çıkarmanın, tavuğu kemiğinden ayırmanın yanı sıra, on parmağa dokunmadan, çat çat çat çıt çıt çıt doğramanın püf noktalarını öğrendik.
Ertesi gün ise hazırladığımız bu malzemelerle biberiye dalında ızgara karides, balık pilaki, balık çorbası, şarap soslu mantarlı bonfile ve risotto yaptık ve afiyetle yedik. Muhabbet ve kırmızı şarap tüm bu süre boyunca ön plandaydı.

Yemek yapmaktan keyif almayı annesinden öğrenen, ama pişirme konusunda biraz dışardan yardım alma ihtiyacı duyanlar için İstanbul Culinary Institute'un amatör programlarını can-ı gönülden tavsiye ederim.

Bayan Bal Şeker
7/5/2010

Not: Yemek pişirebilen, pişiremeyen tüm anneler "anne yemeği" yapar, her çocuk ta buna bayılır!
Bu da anneler gününe özel bir iltifat değil, hayatın gerçeğidir.
Afiyetbalşeker olsun, anneler günü kutlu olsun.

Söyle güzelim, bu cakan nedendir?

2010-04-18T07:58:00.000-07:00

Beymen için kopartılan tantanayı oldum olası hiç anlayamamışımdır. Benzer hislerle, Beymen'e bağlı olarak İstinye Park'ta açılan Bej adlı lokanta için de aynı şeyi söyleyebilirim. Masa'dan, Bistro'dan, Clementine'den farkı çok mudur? Yemekleri köşe bucak birbiri ardına açılan House Cafe'den, Kitchenette'ten iyi midir? Ortamı Delicatessen'den güzel midir? Beymen'le omuz teması içinde olması yeterli midir cakasına?

Bej'e gittim, gördüm, yedim, ödedim. Ne buldum?
Çok pişmiş bir somon balığı buldum. Çiğnerken yoran bir külbastıyla karşılaştım. Yemekler çok geç geldiği için, uzun süre lekeli masayı ve çatal bıçağımı seyrettim.
Sonra da Şekil 1 A'da görüntülenen faturayı ödedim.

Her ne kadar bej benim dünyamın renk skalasında yer almasa da, Bej'in bej renkli dekorasyonu oldukça zevkli. Garsonlar iyi niyetli ama yetersiz. Yemekler alelade. Fiyatlar sunulan yemeklere göre yüksek, lokantanın cakasına kıyasla düşük.

Kötülemek değil amacım. Ama içimden Bej'i yakalayıp, havalandığı yerden aşağıya indirmek, ayaklarını yere değdirmek geliyor. Bu kadar lokantanın açıldığı bir şehirde, artık kazan kaynıyor. İyisini kötüsünü görüyoruz, tadıyoruz. Olduğundan fazlasını vaat etmenin faydası yok.

Söylenecek bir tek şey var: "Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz".

Bayan Bal Şeker
20/04/2010

Yami yam

2010-04-14T00:15:00.000-07:00

Kendimi tanıtayım; ben sizin amerikalılaştırdıklarınızdanım. Dolayısıyla, beni İstanbul’daki alışveriş merkezlerinin önlenemez artışından şikayet ederken duyamazsınız.

Hiç unutmam İstinye Park’ın açılışında şansa orada bulunuyordum. Herhalde Boyner kurdelayı keserken arkadan uzanan kafa bana aitti. Kanyon’un ve Cevahir’in de açılışlarında da bendeniz naçiz Bay Afiyet tesadüfen oradaydım. Nasıl hepsi böyle neredeyse yanyana açarak iş yapabiliyorlar hayret ediyorum, ama bu merkezlerin varlıklarından şikayet eden popüler yakınma trendinin oldukça uzağında olduğum şüphesiz.

Alışveriş merkezlerine, nedense, sanki zamanımız çok kısıtlı, bir de bu uzun, zor, komplike kelimeyi telaffuz etmekle uğraşamazmışız gibi AVM deniyor. Benim bu yazıyı yazmak için tam 1 saat zamanım var, bir hovardalık yapıp her seferinde tüm 16 harfi birden yazmayı planlıyorum.

Tamam kabul ediyorum, Cevahir alışveriş merkezi estetik olarak çirkin ve anlamsız bir bina. (Bunu da yazmasam Bayan Bal Şeker bu yazıyı yayımlamayabilirdi) Fakat içinde degişik yemek yenebilecek çok yer var.

Makarnalarının lezzetini çok beğendiğim için daha önce yazmam gereken ama bir türlü sıra gelmeyen, dünyanın bilmem kaçıncı en büyük alışveriş merkezi olan Cevahir’in yemek katındaki Yami’den bahsedecegim.

Yemek katının tam ortasında yer alan bu yerin, bu kadar rakip arasında başarılı olmasının haklı nedenleri var. Hergün genellikle iki farklı türde günün çorbası çıkıyor. Lazanya her daim hazır. Çeşitli lezzetlerde risotto ve en önemlisi enfes makarnaları burayı farklı kılıyor. Siz makarnanızın şeklini seçiyorsunuz ve istediginiz sosu söylüyorsunuz. Çalısanlar ukalalık yapmadan, makarna sos eşleştirmesi konusunda sizi cok bilinçli bir şekilde yönlendiriyorlar.

Sahibi olduğunu düşündüğüm genç kadını ne zaman gelsem işinin başında görüyorum, gercek bir gemisini yürüten kaptan edasıyla! Belki bu yüzden açıldıklarından beri kalitelerini hic bir zaman kaybetmediler.Hatta kendilerini çok geliştirdiler.

Size tavsiyem, küçük bir sezar salatası alın tavuklu ve bol sezar soslu olsun. Peşinden de en son lanse ettikleri ravioliyi yiyin. Pişman olmayacağınıza eminim.

Evet ortamda pek Toskana rüzgarları esmiyor. Alışveriş merkezi gürültüsü var, koltuklar plastikten, güvenlik gorevlileri başınızda gestapo gibi geziyorlar. Ama yediğiniz makarnalar 3 dakikada hazırlanmasına rağmen çok lezzetli. Yolunuz birgün Cevahir’e düşerse ve karnınız o sırada aç ise, siz beni dinleyin, mutlaka Yami'de yemek yiyin.

Bay Afiyet
14/04/2010

PS: Bu arada Cevahir alışveriş merkezinin tavanında bulunan saat de, herhalde dünyanın en büyük çalışmayan saatidir.

Dur Yolcu!

2010-04-08T21:37:00.000-07:00

Muğla'dan Fethiye'ye doğru giderken, Ortaca'yı 3 km geçince yolun sağ tarafındaki Toprakana'da bir durup yemek yemeden geçme sakın!

Diyeceksiniz ki nereden çıktı şimdi Fethiye? Sen daha yeni Maslak'ta basket atmıyor muydun? Yazmıştım size daha önce; lezzetin peşinden her yere...

Benim gibi soğuk bir günde giderseniz Toprakana'ya, içerde ateşin yanında oturabilirsiniz. Tamamen ahşap olan salona odun kokusu hakim. Siz siparişi verdikten sonra bir de mis gibi tereyeağı kokusu yayılıyor. Bir sedir olsa, yiyip içip ateşin yanına kıvrılası geliyor insanın.

Yazın ise, bir sürü tavşanın serbestçe dolaştığı yemyeşil bahçede yemek yeniyor. Tabi o her bir tavşanın ardından birer çocuk koşturursa yazın orası nasıl olur bilemem. Göreceğiz. Fakat bahçedeki yurdumun insanı uyarısı sayesinde, ne kadar kalabalık olursa olsun bahçenin temiz kalacağı kesin.

Toprakana'daki tüm ürünlerin organik olduğu söyleniyor. Bilemeyeceğim gerçekten öyle mi. Organik kelimesi dillere pelesenk olduğundan beri ben daha ihtiyatlı kullanır oldum. Fakat yumurtadan, domatese, reçelden ekmeğe, yediğim herşey o kadar lezzetliydi ki, bırakın organik sertifikasını, bir "afiyetbalşeker lezzet sertifikası" olsaydı, takdim ederdim kendilerine.

Reçeller güneşte pişirilerek yapılıyor. Meyvalar, sebzeler herşey kendi bahçelerinden. Bir de 10 saat boyunca fırında pişirdikleri kuzu tandırları meşhurmuş. Ama korkmayın, kuzu bahçeden değil. En azından ben kendisiyle gözgöze gelmedim.

Nar suyu konusunda da çok iddialılar. İddalarında da haklılar. Böyle yerlerde yemek yedikten sonra, İstanbul'da yediklerimizden endişe ediyorum.

Toprakana'da içtiğim nar suyu ise, geçen gün Sirkeci'de koştururken oradaki bir büfeden alıp içtiğim kırmızı renkli su neydi?

O yediğim yumurtaysa, Migros'tan aldığımız küçük beyaz toplar nedir?

Bayan Bal Şeker
09/04/2010

Müseccel konsept: taklitlerinden sakınınız

2010-04-03T04:59:00.000-07:00

İnsanoğlu sürekli yeniliğe açtır ve bir avuç yetenekli, öngörülü ve cesur insan bu açlığı tatmin etmek için sürekli yeni fikirler, ürünler, tasarımlar yaratır.

Günümüzde, facebook, tweeter, google fenomenleri nedeniyle her "yeni"den daha çabuk haberdar oluyoruz ve "yeni"yi daha çabuk eskitiyoruz. Artık girişimciler yeni bir ürün sunmadıkları veya mevcut olanı yepyeni bir şekilde sunmadıkları takdirde girişimlerinde başarılı olamıyorlar.

Lokantacılık sektöründe bir girişimcilik ödülü olsa -ve tabi bana soran olsa- Dükkan'a verilmesini önerirdim. Besicilikten, gıda sektörüne yatay geçiş yaparak, Dükkan ve Dükkan burger konseptlerini yarattılar.

Bunlardan Dükkan, yaşlandırılmış ve az pişirilmiş eti damaklarımıza kabul ettirmenin yanı sıra, Armutlu'yu da hayatımıza soktu.

Hamburger üzerine çeşitlemeler sunan Dükkan Burger ise Bebek, Erenköy ve Ataşehir'de açıldı ve bizler kalbur üstü hamburger yemeğe başladık; hem eti, hem cakası, hem de fiyatı itibarıyla.

Geçtiğimiz ay ise Dükkan Burger Maslak'ta yepyeni, ilginç bir konsept ile açıldı

Yüksek tavanlı ve çok geniş, hangar gibi bir mekan iki bölüme ayrılmış.

Lokantanın giriş kısmında tahta masalar üzerinde hamburgerinizi yiyorsunuz. Aynen diğer Dükkan Burger'lerde olduğu gibi ufukta çatal bıçak yok. Kimse pahalı takım elbislerinizin gözünün yaşına bakmıyor. Bileklerinizden aşağı damlata damlata yiyorsunuz kağıtlara sarılı olarak masanıza gelen hamburgerinizi. Bu açıdan iş yemekleri için pek uygun olmayacağını belirtmeme bilmem gerek var mı? Ama diyorsanız ki, ceketi çıkarır, kolları sıvarım, benim façam kolay kolay bozulmaz, o zaman başka.

Dükkanın içinde, masaların biraz ilerisinde ise bir basket sahası var. Duvarlara çok başarılı graffitiler çizilmiş. Bu sokak sanatı sayesinde içerde bir köprü altı/ sokak köşesi havası hakim. Otomobil tamircileriyle işadamlarının huzurlu bir beraberlik yaşadığı bu metamorfoz halindeki semt için enteresan bir katkı olmuş.

Maslak eşrafından olan ve sürekli bilgisayar karşısında oturmaktan -ve hamburger yemekten- guluteus maximus büyüten beyler bayanlar burada tek pota basket oynayabiliyorlar.

İki hamburger arası sallanan serbest atışlar sayesinde gluteus maximuslarda bir küçülme olabileceğini hiç sanmıyorum. Ama şehirli büyükler için tasarlanmış bu oyun bahçesi/sokak köşesinde stres atıp, hafif terli ama mutlu bir şekilde bilgisayarların başına dönülebilineceği kesin.

Şimdi bu konseptin de pek çok taklidi çıkar. Yaratmak zor, taklit etmek kolay. Siz siz olun, taklitlerinden sakınınız.

Bayan Bal Şeker
04/04/2010

X = [Istanbul]2

2010-03-28T10:25:00.000-07:00

Allah'ın emri, Peygamber'in kavliyle Bay Afiyet'le beraber, İstanbul'un bir anda en "in" mekanı haline gelen yeni IKSV binasının üst katındaki X Restaurant'a gittik.

Yedik, içtik, tavaf ettik. Hatta sonra "burayı bloga ben yazacağım!" "hayır! ben yazacağım" diye didiştik. Kadının fendi genellikle erkeği yendiği için huzurlarınızda ben varım. Fakat demokrat olup, Bay Afiyet'in de görüşlerine yer vereceğim.

Herşeyden önce belirtmeliyim ki, senelerdir Luvr Apartmanı'nda sıkıştığı yerde çok başarılı işler gerçekleştirmiş Vakıf'ın hakettiği bir binada çalışmaya başlaması ve bu zarif binanın üst katının keyfini herkesin çıkarabileceği bir lokanta yapılmış olması harika! Fakat X Restaurant'ın bu 3 puanlık avantajdan bağımsız olarak değerlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Midyeli risotto, kuzu küşlemeli risotto, kum midyeli dana, lezzetliydi. Balkabağı çorbası, somon ve antrikot ise sınıfta kaldılar.

Tatlıları seyretmesi ayrı güzel, tatması ayrı güzeldi. Özellikle cevizli kek üzerinde ayvalı balakabağı püresine şapkamı çıkartıyorum.

Garsonlar ise bu fiyatlarda yemek sunan bir lokantada olması gerektiği gibi çok kibar ve sundukları yemekler hakkında bilgililer.

Belki yaratılmak istenen dekorasyon konsepti için uygun olabilir ama ben yine de plastik masalar yerine beyaz masa örtüsünde yemek yemeği tercih ederdim; en azından akşam yemeğinde. Zira içerdeki daimi ve yüksek sesli insan uğultusu, ve plastik masalara vuran çatal bıçak, tabak sesleri bir an için pahalı bir kafeteryada yemek yiyor hissini veriyor insana.

Aslında X Restaurant'ın en bahse değer yanı, şahane manzarası. İnsana "ne mutlu bana ki bu şehirdeyim" dedirtiyor. Ama bu konuda tek mi? Hayır.
Ben bu resmi Mikla'da, Nu Teras'ta ve daha pek çok yerde daha görmüştüm. Yani X Restaurant yeni olmasına rağmen, aslında yeni bir şey yok. O bildiğimiz ve sevdiğimiz İstanbul bir kere daha büyülüyor insanı sanki "yeni" kendisiymiş gibi.

X Restaurant'a gitmenizi tavsiye ederim. Özellikle yaz başında açılacak olan terasına gidin bir akşamüstü, derin bir nefes alın ve herşeye rağmen bu şehri sevdiğinizi itiraf edin kendinize.

Bayan Bal Şeker
01/04/2010

Şam'da kayısı

2010-03-24T06:12:00.000-07:00

Baharın, gümbür gümbür geldiğini ilan ettiği, aklımızı başımızdan alan güzellikte bir gün Boğaz'ın hakkını verdik. Neredeyse tüm sahili adım adım, sohbet muhabbet arşınladık. Hava kararınca, keyfimizi taçlandırmak için rakı-balık ikilisinde karar kıldık.

Yüce google'a hızlı bir şekilde Yeniköy'deki balıkçılar konusunda danıştıktan ve sağa sola birkaç telefon açtıktan sonra Yeniköy'deki Kavak Balıkçısı'na yollandık. İçeride büyük ekranda futbol yayınını görünce tam hızlı adımlarla uzaklaşacaktık ki, lokantanın sahibinin güleryüzlü, nazik ve içten buyur etmesi karşısında kuzu olduk.

Taze mezeler, şahane kızarmış istavrit, ilk başta burun kıvırıp, sonra bayıla bayıla yediğim deniz mahsullü karnıyarık ise iyi bir yere geldiğimiz konusunda beni ikna etti.

Şekil 1a'da görüldüğü üzere sildik süpürdük:

Zaten televizyon da sessizdeymiş. Akşam yemeğimize fon müziği oluşturan rumca ve türkçe nostaljik parçalar ve rakı sayesinde bir süre sonra varlığını dahi unuttuk bu talihsiz dekorasyon hatasının.

Kavak Balıkçısı, İstinye'den Yeniköy'e doğru gelirken, ilk trafik ışıklarında, yolun sağ tarafında bulunuyor. Burada belli ki bu işi bilenler pişiriyor, bilenler sunuyor. Fiyatlar da gayet iyiydi. Yedik, içtik, "ımmh, bu levrek biraz kuru mu olmuş ne?" diyecek olduk, hemen levrek fiyatı düşülmüş bir fatura geldi. Kişibaşı birer tane sarı kağıtlardan verdik, günü sonlandırdık.

E bundan alası, Şam'da kayısı!

Bayan Bal Şeker
27/03/2010

Not: Lokantanın web sitesindeki balık takvimini incelemenizi tavsiye ederim. Kalkan'ın gözleri nerdeymiş? Lüferin mevsimi ne zamanmış? Uskumrunun boyu kaçmış? Ayakları deniz suyuyla ıslanan herkesin bilmesi gereken faydalı bilgiler içeriyor.

La Brise

2010-03-21T06:13:00.000-07:00

Fransa'ya karşı önyargım olduğunu söylüyorlar. Önyargım yok, yargım var. Altı senenin sonunda önü arkası kalmıyor yargının. Tanıyorsun, biliyorsun, adını koyuyorsun. Ben de olduğu gibi kabul ediyorum, tüm kusurlarıyla. Hatta seviyorum. Hatta özlemişim.

Asmalı Mescit Caddesi'nin Pera'yla kesiştiği köşede bulunan La Brise adlı Brasserie'ye girdiğimde, içerdeki mis gibi tereyağı kokusu, şaraplar, beyaz önlüklü garsonlar, dolmayı bekleyen pırıl pırıl kadehler beni bir anda Fransa'ya ışınladı. Hem de Fransa'nın içinde "mais, c'est pas possible! Je suis désolé, eh"* olmayan, "A cette heure ci?!? Désolé, la cuisine est fermée"** denmeyen versiyonuna.

La Brise benden yıldızlı pekiyi aldı. Soğan çorbasına bayıldım! Keçi peynirli tartı çok güzeldi. Enginar ve tereyağ soslu fırın tavuk beni benden aldı!

Yemeklerin lezzeti ve sunumu menüde yanında yazılı fiyatları fazlasıyla hakediyor. Tabi şarap pahalı, ama onun için ne yapıyoruz? Hep beraber hükümete kızıyoruz.

La Brise'e giderseniz, hele pencerenin hemen önündeki iki kişilik masayı rezerve ederseniz, bir şişe de şarabı devirirseniz, başınıza geleceklerin sorumluluğunu hiç bahar havasına atmayın.

Bayan Bal Şeker
21/03/2010

* Ama bu mümkün değil. Üzgünüm!
** Bu saatte mi?!? Üzgünüm, mutfak kapandı!

Hinkal!

2010-03-05T22:41:00.000-08:00

Türküm, doğruyum, çalışkanım. Artvin'den Kayseri'ye Urfa'dan Rize'ye mantı yapar yerim!

Hinkal, Dağıstan bölgesinin usullerine göre hazırlanan bir mantı türüdür. Kayseri mantısının etine dolgunu, az cüsselisi, öksüz doyuranı olarak tarif edilebilir.

Yalova ve civarı Dağıstan'dan çok göç almıştır. Bu nedenle Hinkal yemek için Türkiye'nin en doğusuna kadar gitmeye gerek yok.

Istanbul'dan Yalova'ya giderken, Darıca-Topçular feribotundan indikten sonra, Yalova istikametine doğru yaklaşık 5 km gidince, hemen yolun sağında Hinkal Mantı'yı görebilirsiniz.

Çok hoş, bahceli bir evden bozma bu lokantada, hinkalın alasını bulabilirsiniz. Üstelik gayet uygun fiyata, yolunuzun üstünde, yeşil ve guzel bir bahce içinde, iki saat İstanbul trafiği, bir saat te vapur yolculuğundan sonra artık duvara tırmanmaya hazır çocuklarınız etrafta koşuşurken, özellikle harika oluyor.

Servisin biraz yavaş olduğunu belirtmem lazım. Tüm güzel şeyler gibi emek istiyor. Ayrıca muhtemelen hamuru kalın diye, alışık olduğumuzdan daha uzun sürede pişiyor.

Fakat blogumuzun sadık okuyucuları olarak muhtemelen yemeğin lezzetli, zevkli ve sağlıklı olması gerektiğine ve yemek kültürünün önemine inandığınızdan, slow food hareketini zaten alışkanlıklarınız ile destekliyor sayılırsınız. Üzerine yoğurt ve sos dökülmüş, el yapımı, içi sarımsaklı ve soganlı kıymadan olusan bu dev mantıları tatmak için iki dakika fazladan beklemek zannetmem ki sizi çok rahatsız etsin.

Offf.. olsada yesek!

Bay Afiyet

9/3/2010

Kars'ta dost ve kaşar

2010-02-27T03:25:00.000-08:00

Renkli, taşkın ve şahsına münhasır ülkemizin en doğu köşeşinde bulunan Kars en son keşfettiğim noktalardan biri.
Kars'ın şehir olarak guzelliği ve farklılğı bir yana, buranın en meşhur ürünleri kazı ve kaşarıymış. Kazı anlatamıyorum, çünkü ilerde "çiftçi" olmaya karar vermiş oğlum çok üzülüyor. Fakat, Bay Afiyet olarak Kars Kaşar'ından bahsetmeyi bir görev bilirim.

Nerden nereye diyeceksiniz; açıklamamda fayda var. Hanım tarafından Antalya'ya olan bağlılığım ve güneş altında snowboard yapmaya bayıldığımdan her sene bir kere Saklıkent'e kaymaya giderim. Bu harika yerde kayarken oradaki 500 evden sorumlu olan elemanın Kars'taki köyünden getirerek sattığı eski kaşarı büyük zevkle satın almaktaydım. Zaten aşina olduğum bu tadı, bu kış bir de yerinde tadma fırsatım oldu.

Kars kaşarının üç dört farklı türü var. Bunlar arasından bir sene beklemiş olanı en makul olanı. Rengi koyu sarı, kenarları küflü. Keserken bir kere bir taraftan kesilmeli, daha sonra diğer taraftan. Böylelikle, peynir kendini muhafaza edebilsin.

Gravyerin ise büyük deliklisi ve koyu renklisi makbul olanı. Gerçekten tadına baktığınızda, farkı anlıyorsnuz. Her iki peynirin de kilosu, aşağı yukarı 12 TL'ye satılmakta.

Kars'tan peynir almadan dönülmez! Peynirinizi Taşkın Ticaret'ten almanızı tavsiye ederim. Hani diğerlerinden farkı nedir aslında bilemem ama benim hoşuma gitti. Çok icten konusan, sattığı ürünü iyi tanıyan bir satıcı vardı. Dükkana girdiğim andan çıkıncaya kadar, en az 10 kere "herşeyin yenisi daha iyidir, ama dostun ve kaşarın eskisini tercih etmek gerekir" deyip durdu.

Burada eski ve taze kaşar türlerinin yanı sıra, organik bal, tereyağ, kaşar göbegi, gravyer, tel peynir, kaymak gibi urunler de mevcut. Kars soğuğunda size ikram edilen, şükran içinde yudumladığınız sıcak çay eşliğinde, hepsinden size güzel guzel satıyorlar.Ondan da, bundan da derken, dükkanı satın alırsanız, kargo ile de yollayabiliyorlar.

Ben derim ki, mutlaka Kars'a gidin ve hem dost edinin hem de kaşar!

Bay Afiyet
4/3/2010

Sanayi Mahallesi'nin Ata'sı

2010-02-19T03:36:00.000-08:00

Doğruya doğru! Esnaf lokantaları her zaman guzel yemek yaparlar! Semtlerin ara sokaklarına sıkışmış bir köşede bulursunuz onları. Ya karı koca işletir, yada gizli bir aşçıları vardır arkalarında.

Ata Restaurant, 4. Levent Sanayi Mahallesi'ndeki oto tamircilerinin arasında bulunuyor. Dükkanın içi geniş ve rahat. Yemekler hayrete düşürecek kadar lezzetli! Ozellikle haftada iki üç gün yapılan hünkar beğendili ızgara tavuk kesinlikle denemeye değer. Pişman olmazsınız.

Maslak Levent hattından Sanayi'ye doğru girin, hemen Maslak Levent yolunun aksi istikametine doğru sapın. Tata adlı dükkandan sola sapın, Ata'yı biraz ilerde göreceksiniz. "Ben artık böyle adres bulma yeteneğini yitirdim. Adamakıllı adresi ver de, GPS'e gireyim" diyenler için: "Ata Restaurant, Ulubaş Cad. N:7 Oto San. Sit. D Bl. Sanayi M. 4. Levent Kağıthane, Istanbul". "Bende GPS ne gezer" diyenler için ise telefon numarası, 2647100.
Gidin, tadın, sonra da beni anın.
Yazarken bile ağzım sulandı..

Bay Afiyet
18/02/2010

Ekmek arası

2010-02-08T11:15:00.000-08:00

Sandviç? Sandöviç? Sandwich? Sandwhich?
Hangisi doğru? Nasıl yazılmalı? Ne büyük bir karın ağrısı!
Bu kadar lezzetli, keyifli bir yiyeceğin ismi bu kadar zor olmamalı!

Sandwich adı, masadan yemek yemek için dahi uzaklaşmak istemeyen tembel bir kumarbaz olan Ingiltere'deki Sandwich kentinin kontu, John Mantagu'dan geliyor. Kendisi masadan kalkmaya üşenmiş, ama biz bu ismi yazmaya, veya yazmaya çabalamaya üşenmiyoruz.

Hollanda'da broodje diyorlar. Italya'da ise panini. Bu kelimeler aslında küçük ekmek manasına geliyor, ama yine de bence bu lezzete kendi dillerinde bir isim verme çabalarını takdirle karşılamak gerekiyor. Futbola "ayaktopu", faksa "belgegeçer", afişe "ası" demesini bilen Türk Dil Kurumu, bizi sandwich çilesinden neden kurtaramıyor? Üstelik, "bilgisayar" kelimesi gibi güzel buluşları da varken.

Herşeyi devletten beklememek lazım tabi. O yüzden ipleri ele alıyorum. Kabul ederseniz, bundan böyle iki dilim ekmek arasına biraz mayonez sürüp, iki dilim dil, bir parça kaşar, bir dilim domates, salata yaprağı; ya da gönlünüzden ne koparsa, canınız ne isterse, aklınızdan ne geçerse koyduğunuzda, bunun adı "ekmek arası" olsun.
Balık ekmek diyoruz. Peynir ekmeğe bayılıyoruz. Döner ekmek hep yiyoruz. Ekmek arasına alışmak hiç zor olmamalı.

Sizin için cümle içinde de kullanacağım:

"Ekmek arası ton balığı var mı? Hmm.. kalmadı mı? Peki o zaman somonlu ekmek arası alayım."
"Benim ekmek arasına turşu koymayın lütfen"
"Ekmek arası yerine, eskiden sandöviç derlermiş, ne saçma!"

Bayan Bal Şeker
09/02/2010

28 TL'ye ne yiyebilirsiniz?

2010-01-12T11:33:00.000-08:00

Pelit'te bir günün çorbası içer, bir de küçük porsiyon tavuklu salata yiyebilirsiniz. Belki yanında bir şişe su da olabilir.

SushiCo'da dört adet somon nigiri yiyebilirsiniz.

Zuma'da üç adet sushi belki yer, sonra masadan sessizce kalkarsınız.

Asmalımescit'li Yakup'ta bir duble rakı yanında ahtapot salatası söyleyebilirsiniz.

Kireçburnu'ndaki Nüzhet'in Yeri/Set Balık'ta ise, bir tek rakının yanında, soslu levrek, soyalı uskumru, roka salatası, hamsi kuşu, balık kokoreç, patlıcan salatası, peyaz peynir yer, üstüne bir de kahve içersiniz.

Çok tecrübeli bir aile işletmesi olan Set Balık'ta her gittiğinizde yeni birşey tadma imkanınız vardır. Çabuk, lezzetli, keyifli yersiniz, nakit ödersiniz. Kanımca yegane kötü yanı, ikinci kadeh rakıyı ısmarlayabilmek için, masadaki bir başka kişinin araba kullanmaya gönüllü olması gerekmesidir. Kireçburnu'na yakın oturmuyorsanız, keyfinizle içebilmek için, 28 liranın yanında, taksi ücretini de hesaba katmanızda fayda var.
Set Balık samimidir, rahattır, kalabalıktır. İyi yemek yemeye meraklı bir iki dostunuzu mutlaka yan masalarda görebilirsiniz. Bay Afiyet ve Bayan BalŞeker kesinlikle tavsiye ederler.

Bu arada, ben senelerdir bu resmin çekildiği yerde rakı içip balık yemek isterim. Neresidir, bilen var mı? Bir güneş batışında o rakı bardağını kaldırıp, "oh!" demek istiyorum. Katılmak isteyen?

Bayan Bal Şeker
03/02/2010

Tribeca: "yıkılmadım, ayaktayım"

2010-01-03T06:08:00.000-08:00

Andy Warhol gelecekte herkes 15 dakika için meşhur olacak demişti. Bu yaklaşım Istanbul'daki herşey için geçerli.

Cihangir ikinci baharını yaşıyordu daha düne kadar. Ne zaman herkes ev bulup Galata'ya taşındı?

Asmalımescit'te bir başına, dimdik duran Refik vardı. Nereden geldi bunca lokanta, bar, gece klübü de, komşu oldular Refik'e? Asmalımescit'in 15 dakikasının dolmasına ne kadar var acaba?

Nişantaşı'nda koşa koşa Cafe Keyif'e gidilirdi? Yoksa yeterince gidilmedi mi de bir baktık Cafe Den oluverdi? Üç aşağı beş yukarı benzer bir menüyle, sadece adını değiştirip, biraz makyaj tazeleyip karşımıza çıkıverdi.

Aslında biraz gerçekçi olursak, insanlar birbirlerinden vazgeçiyorlar, lokantalardan mı vazgeçilmeyecek? Bu böyle.

Sıkılmaya tahammül edemeyen, ortam azıcık sakinledi mi yenisini isteyen bu çocuk toplumda, ilk açıldığından beri 12 sene geçmesine rağmen ayakta kalmayı başarmış nadir mekanlardan biri olan Tribeca'yı işte bu nedenle tebrik etmek gerekir diye düşünüyorum.

Nasıl 12 yaşında bir kedi, yaklaşık olarak 64 yaşında bir insanın hayatına tekabül ediyorsa, Istanbul'da 12 sene ayakta kalabilmiş bir mekan da, 40 yaşına yeni girmiş bir yetişkin sayılabilir bence.

Tribeca arada el değiştirdi, ama çizgisini değiştirmedi. Akatlar ve Yeniköy'deki Tribeca'ların bahçeleri, ayak basar basmaz Istanbul'un keşmekeşinden uzaklaştığınız huzurlu mekanlar. Nişantaşı'ndaki Tribeca'da bazı işletmesel sorunlar var sanırım. Oraya hiç deyinmeyeceğim. Ama burada altını çizmek istediğim husus bir işletme olarak kimliklerini ayakta tutmayı başarmış olmaları.

İstanbul'da bagel denince akla hala sadece Tribeca geliyor. Hele krem peynirli, somonlu bagel bu kadar lezzettli başka nerede yenir?

Bu kadar sürede ilgimiz başka yerlere dağılmadı mı? Elbette dağıldı. Pek çok kaçamak yaptık, ama Tribeca'yı bırakamadık, çünkü o bizim geçici ilgisizliklerimize direndi.

Bay Afiyet
04/01/2010

2009'un en iyileri

2009-12-27T09:50:00.000-08:00

En iyi döner: Kemerburgaz'daki esnaf lokantası Kardeşler'inkiydi

En iyi midye dolma: Çeşme'de plajda yendi. Güneş yavaş yavaş batarken, plaj boşalırken, buz gibi biranın yanında, muhabbet eşliğinde.

En iyi şarap: İdol Şarapları'nın 2006 Consensus 3 Meşe adlı şarabıydı.

En iyi şef: Hala Jamie Oliver. Diğerleri bu sene de eline su dökemediler. En kolay, lezzetli ve sağlıklı yemekleri o yapıyor, hem de hiç kasmadan.

En iyi pazar: Cumartesi günleri kurulan Yalova pazarı. Utangaç armutlardan,canavar domateslere, romantik üzümlerden, şeytani biberlere herşey lezzetli, herşey taze! Fiyatlar ise Istanbul'da düdüklendiğimizin resmidir.

En iyi bal: Yaz Balı. Bursa civarındaki dağların kestane ağaçları ve çiçeklerinde koşuşturan arıların ürünüdür. Ağustos ayında kavanozlara doldurulur. Elden ele dağıtılır. İnsanı bir daha sokaktan bal satın alamaz hale getirir.

En iyi şarküteri: Pangaltı'daki Tuşba. Çerkez tavuğu, patlıcan salatası enfes! En önemlisi ise, sofralardan ne yazık ki kaybolmaya başlamış Ermeni mezesi 'topik'i damaklarımıza unutturmamaya kararlı olmaları.

En iyi mantı: Hala Ulus'taki Aşkana'da yeniyor.

En iyi pizza: Bu sene yenmedi.

En iyi kayan yıldız: Okko. Niye kapandı? Nasıl oldu? Pahalıydı, ama yemekleri çok lezzetliydi, alışveriş kolaydı. Şimdi spontane olarak gelişen yemek organizasyonlarında dostları nasıl ağırlayacağız? Yemeğin en alasını Okko'dan alıp, sonra binbir övgü arasında, kendimiz yaptık diyemeyecek miyiz?

En iyi catering: Ossi Private Chefs tarafından gerçekleştirildi. Osman Bey ile Sibel Hanım özenle pişirip saygıyla sunuyorlar. Dört dörtlük bir lezzet ve ikram!

En iyi yemek kitabı: Gamze Bursa'nın 425 gram adlı kitabı. Tarifler yaratıcı, yapması kolay, fotoğraflar güzel! Internet üzerinden satış fiyatı ise manasızca 35 TL'ye kadar düşmüş.

En iyi kurufasulye pilav: Süleymaniye'nin incisi, bezdiren fakülte günlerimin lezzetli köşesi Kanaat Lokantası'nda yendi.

En iyi meze: bir yaz gecesi, saat 12'den sonra Karaköy lokantası'nda, muhabbetle ruhumuzu iyileştirirken yendi.

En iyi yemek: Mehmet Gürs'ün mutfağından çıkıyor ve Mikla'da yeniyor.

Bayan Bal Şeker
30/12/2009

Olmadı ama

2009-12-24T02:16:00.000-08:00

Hayatta en zor şeylerden biri elde edilen başarıyı sürdürmektir:
İlişkilerde ilk günkü aşkı korumak, konuşmalarda dinleyicinin ilk beş dakikadaki ilgisini kaybetmemek, dostluklarda güveni yitirmemek.
Dün akşam Abracadabra beni hayal kırıklığına uğrattı. Fener balığı kuru, ördek çok makyajlıydı. En affedilmezi, hem balığın, hem de ördeğin yanına aynı salatayı garnitür olarak koyup sunmalarıydı.
Umarım bir yıldız daha kaymıyordur başarı sarhoşluğuyla.

Bayan Bal Şeker
24/12/2009

Peri Peri! Şanslı günüm

2009-12-14T22:04:00.000-08:00

Kalk, hazırlan, minik ergeni okula bırak, ofise gel, çalış çabala sonrasında; msn'de beş dakika kadar 'bu öğlen nerede yiyelim' diye tartıştıktan sonra, arkadaşlarımı yeni açıldığını duyduğum Guney Afrikalı tavukcu Nando’s'ta yemeğe ikna ettim. Metro ile 10 dakika içinde Mecidiyeköy Şişli durağına vardım. Cevahir adlı panayır yerinde bir 15 dakika da lokantaların bulunduğu kata varmam sürdü. Bizimkilerle Nando's un önünde buluştuğumuzda lokantadaki kalabalığa inanamadık! Meğerse Nando’s un açıldığı ilk günmüş! Dolayısıyla İstanbul ahalisi bu enteresan Güney Afrikalı'yı keşfetmek için hücum etmişler. İştahından şüphe olmaz, üç iri kıyım ve aç arkadaş biraz umutsuzca kapıya yaklaştık.

Bizi kapıda karşılayan yorgun, ama hala neşesini koruyan genç kız cok yoğun olduklarını söyledi ve beklememiz gerektigi için bizden özür diledi. Kabullendik tabi. Sonra tam olarak ne oldu bilmiyorum. Bir sihir! Aradan bir dakika dahi geçmeden bambaşka biri gelip köşede yeni boşalan, lokantanın en güzel masasına bizleri oturttu.

Hayretimizi gizlemedik ama şansımızı da hiç sorgulamadık. Tavuğun binbir çeşidini vaadeden ve oldukça okuma gerektiren menuleri okumaya koyulduk: tavuk ciğeri, portekiz pilavı, şişte tavuk, ızgara tavuk, tavuk kanatları! ve "insanların tavuğa bakış açısını değiştireceği" iddia edilen peri-peri sos! Bu sos, küçük kırmızı piri piri biberler kurutularak yapılan, Güney Afrika mutfağında kullanılan, fakat Portekizlilerin yarattığı söylenen bir sos.

Siparişimizi alan garson, bugün cok yoğun oldukları için servisin biraz aksayacağını, yemeklerin otuz dakikadan evvel gelmeyecegini söyledi ve bizden özür diledi. Tam kaderimize boyun eğip, yarım saat bekleyeceğimiz düşüncesiyle 'stand by' moduna geçmiştik ki, siparişlerimiz birer birer geldi! Daha sipariş vereli 5 dakika bile olmamıştı!

Yemekler çok lezzetliydi! Peri peri sos ise enfes! Ama size tavsiyem acı etkisi en az olan limonlu peri sostanan denemeyin, cok zayıf kalıyor. Madem ellerinizi kirleteceksiniz, bu işe girişiyorsunuz, mutlaka acısı daha yoğun olan diğer dört peri peri sosundan birini deneyin.

Biz yemeklerimizi bitirdigimizde lokanta neredeyse tamamen boşalmıştı.Tam yemeklerimizin ortasındayken anlaşılması zor bir aksanla konuşan, sarışın bir Guney Afrikalı, tahminen Nando’s un yöneticilerinden biri, elinde üç tabakla bizim masaya geldi. Anladığımız kadarıyla, bizdeki yemek potansiyelini gördüğünü ve sipariş veremediğimiz üç farklı tavuk yemeğini tatmamızı rica etti. Ben böyle ricaları genellikle geri çevirmem, kibar bir adamımdır. Hem Güney Afrikalı beye ayıp, hem tavuğa saygısızlık! Çok geçmeden dört ayrı tabaktan aynı anda yemek yiyorduk.

Gıdaklamaya çeyrek kala, tam hesabı ödemek için beklerken, daha önce gormediğimiz bir sarışın bir kadın elinde torbalarla çıka geldi. Kendisi Nando’s'un halkla ilişkiler müdiresiymiş, bugün yaşanan aksaklıklar ve geç servis icin çok üzgünlermiş, özür diliyorlarlarmış, acaba herbirimize birer adet Nando’s'ta ücretsiz yemek kuponu ve bir adet orta acı peri peri sosu verse affettirebilir miymiş? Ben hemen affettim valla!

Hem güzel yemek yedik, hem hızlı yedik, hem çok yedik, bir de üstüne bedava yemek kuponu ve peri peri sos aldık. Çok şanslı bir gündü ve benim tavuğa bakışım kesinlikle değişti!

Size de peri perili şanslı günler dilerim

Bay Afiyet

15/12/2009

Mükemmel lokmalar!

2009-12-08T13:46:00.000-08:00

Kimi zaman karşındaki diller döker, ağzından girer burnundan çıkar, şiir yazar, Kaf Dağı'na gider gelir, nihayetinde seni kendine aşık eder. Kimi de göz ucuyla bakar, bakarmış gibi yapar, ve yerlebir olursun. Biri bir değerinden değersiz mi? hayır. Haticeler farklı olsa da, neticede ikisi de aşk! İkisinde de sonunda Leyla'sın.

Benim için yemekte de durum biraz böyle. Kimi zaman kafamı profiterol kasesine sokmak gelir içimden, veya nefes almadan mantıyı kaşıklamak! O an, başka türlü tatmin olamazmışım gibi hissederim. Kimi zaman ise, bir tek lokmayla başım göğe erer. Bu yazı işte böyle mükemmel tasarlanmış lokmalarla beni hayrete düşüren yeni bir lokanta hakkında olacak:Lil' bitz!

Tepebaşı'nda, popülerliği azalmak bilmeyen Nupera'nın pasajındaki, yeni bir mekan . Pazar, pazartesi çalışmıyorlar. Salı günü lütfen açıyorlar, diğer günler ise 'yıkılıyorlar'. Akşam saat 7'den itibaren mutfak açılıyor. Saat 11 gibi ise, bulunduğu pasaja yakışır şekilde aktif-dinamik-heyecanlı bir gece klübüne dönüşüyor.

Diğer lokantalarda yediğimiz yemeklerin üçte bir porsiyonunu, üçte bir fiyata sunduklarını söylüyorlardı. Neyin üçte birini kastettiklerini çok merak ediyordum. Gittiğimde gördüm ki, fiyatlar Topaz ya da Zuma'nın üçte biri değil, endişeye gerek yok. Porsiyonlar ise lokma büyüklüğünde, ama masadan aç kalkmanız mümkün değil!

Gelelim şu lokmalara: Leonardo'nun Vitruvius adamı gibi, mükemmel dengeli lokmalar bunlar: pancar aromalı fasülye püresi yanında nuar; ya da vanilyalı patates üstünde ızgara levrek; ya da muz kremalı, kakuleli profiterol. Yazdıkça görüyorum ki, yazmakla olmuyor. Çünkü biz dünün köfte-pilavcılarının, biraraya getirmeye alışık olmadığımız bu tatları yanyana hayal etmesi kolay değil. Ama birileri bunları yanyana getirmiş ve çok güzel olmuş. Kalıpları kırmak, ve yeninin bizi baştan çıkarmasına fırsat vermek lazım.

Bu şahsına münhasır yer, tabiki her şahsına münhasır zatın zevkine uygun olmayacaktır. Ama bu lezzet budalalarını Kavak'a kadar kurufasulye yemek için takip etmiş sadık blog okuyucularının Lil' bitz'e de bir şans vereceklerini umuyorum.

Bayan Bal Şeker

9/12/2009

Not: ne lokantadaki ışık düzeni, ne de iştahım, fotoğraf çekmeme imkan vermedi. Bu seferlik logo ile idare eder misiniz?

Eski bir vejetaryenin itirafları

2009-11-28T15:49:00.000-08:00

Tam on sene boyunca vejetaryendim. Balık haricinde hiç et yemedim. Manasız bir sınıflandırma, biliyorum, ama canım öyle istedi, ben de yaptım. Ne hayvanları düşündüğümden, ne sağlığımı, ne de güzelliğimi.

On sene sonra ise, hayatımda çok şey değişmişti. Yeni bir şehir, yeni bir iş, yeni bir mutfak, yeni bir aşktı.. Ve burnuma hayali kızarmış biftek kokuları gelmeye başlamıştı.

Ben de bünyemin çığlığına kulak verdim ve on sene önce ardıma bakmadan terkettiğim etobur dünyasına yavaş yavaş geri döndüm.

Aradan onca zaman geçti, ama hala etyemez günlerimi hatırlayıp, benimle dalga geçiyorlar. Oysa bu öyle kesin bir dönüş oldu ki, geçen hafta doğumgünümde, Armutlu'daki Dükkan'a gittik.

Dükkan'ı bilmeyen artık pek yok. Hatta Bayan Bal Şeker ve Bay Afiyet olarak bu lokantadan blogumuzda bahsetmekte hayli geç kalmış olabiliriz. Ama biz yeninin değil lezzetin peşindeyiz.

Dükkan'da olay çok net: Et, salata, tuz, hardal.

Bir kadeh şarap? Olur.

Bir top erikli dondurma? O da olur.

Pahalı mı? Paha göreceli bir kavram tabi.

Mesela Günaydın'dan pahalı mı? Evet!

Bu lezzeti orada bulabilir misiniz? Hayır. Ambiyans? Kıyaslanamaz dahi!

Dükkan'ın sahibi ve işletmecisi Kasap, kurban bayramında evinizin önünde boğa güreşi yapanlardan değil. Kendisi restoranını İstanbul'un cafcaflı semtlerinden birinde açmayacak kadar cesur; ve normalde, Armutlu'ya trafikten kaçarak arka yollardan Maslak'a ulaşmaya çalışmanın dışında ayak basmayanların dahi lezzetli et yemek için geleceğini tasarlayacak kadar kendine güvenen bir girişimci.

Dükkan'daki etler, Kasap'ın İzmit'teki besi çifliğinden geliyor. Kanımca Dükkan'ın en önemli özelliği ise, biz taze et yemeğe alışmış kullarını, dinlenmiş et yemeğe alıştırması.

Eğer burnunuza kömür ızgarasında kızarmış bir hayali T-Bone steak kokusu geliyorsa, bu emekli vejeteryanın tavsiyesine kulak verin.

Bir de küçük bir uyarım var, ey çiğ köftenin dışında hiçbir eti az pişmiş dahi yememeye kararlı dostlar! Dükkan'a giderseniz sipariş verdiğiniz etin iyi pişmesi hususunda hiç boşuna garsonlarla tartışmaya girmeyin; bu tartışmayı kaybedersiniz. Yeri geldiğinde teslim olmak lazım. Et konusunda teslim olmanız gereken yer burasıdır.

Bayan Bal Şeker

28/11/2009

Lezzetin peşinden her yere!

2009-10-19T08:45:00.000-07:00

Rumeli Kavağı'na genellikle balık yemek için gidilir. Fakat kimisi arabaya atlayıp şöyle bir uzaklaşmak için de gider. Kimisi de "bir münasip koca" umuduyla Telli Baba'ya dua etmek amacıyla gider. Ben ve Bay Afiyet ise kurufasulye pilav yemeğe gidiyoruz Rumeli Kavağı'na.

O kadar yol bir tabak kurufasulye yemek için gidilir mi demeyin. Gidilir! Biz ki Maslak'tan atlayıp Süleymaniye'ye gideriz kurufasulye pilav yemeye, Rumeli Kavağı'na haydi haydi gideriz!

Fakat bizim gitmemiz mühim değil. Belli ki biz bu yeme içme konusunda yoldan çıkmış, lezzet diye feleğini şaşırmış insanlarız. Asıl siz bir şans verin, Rumeli Kavağı'nda, meydana gelmeden sol tarafta bulunan, toplu iğne başı büyüklüğündeki Deniz Lokantası'na!

Ne varsa işte hepsi, topu bu dükkan! Üç adet masa, üç kap ta yemek: Kurufasulye, köfte, ve o gün ne pişerse: Munis, mütevazi, lezzetli.

Üşenmemeli, gitmeli, yemeli. Varsın desinler deli!

Bayan Balşeker

23/10/2009

Yavaş yavaş üretilen, hızla tüketilen burger

2009-10-14T08:40:00.000-07:00

İstinye Park'ı geçtikten sonra, borsa binasına doğru sapın, Maslak trafiğinden kaçmak için Reşitpaşa'ya dalar gibi yapın; işte tam orada, köşede Burger Bar'ı göreceksiniz!

Burger Bar şekli, şemali, muhiti açısından iddiasız bir yer gibi gözükse de, bir takım çok ciddi iddiaları olan bir işletme: "Şehrin en iyi burgeri" ni yaptıklarını söylüyorlar. İstanbul kazan, ben kepçe gezip, gittiğim her yerde hamburger yemiyorum.

En iyisi mi, değil mi, bilemeyeceğim. Fakat ben, beni yakından tanıyan birinin beni tarif etmek için kullandığı tüm "çikiçiki"liğimi bir kenara bırakıp, on parmak saldırdım önümdeki hamburgere. İpek, üzerinde kelebek desenleri olan canım etekliğimin üstünde hala lekesi durur yadigar. Ben onu bilirim.

Ayrıca, kırk yıllık bildiklerimizi, alıştıklarımızı sorgulatarak "Burası bir fast food lokantası değildir" diye iddia ediyorlar. E tabi niye olmasın: iki kuruşa, iki dakikada üretilen sushiler sanki saatlerce aşure kaynatılmışçasına ve üzerine kuş kondurulmuşçasına, altına endeksli fiyatlarla sunulmuyor mu önümüze? Burger Bar tam tersini ileri sürüyor, fena mı? "Burgeri yavaş yavaş, tam istediğiniz gibi pişiririz. İçine ne isterseniz onu koyarız. Tüm bunlar biraz zaman alabilir, ama yediklerinizden memnun kalırsınız."

Lokantanın sahibi janti beyefendi, Bay Afiyet ve bendenizdeki yeme kapasitesini tecrübeli bir işletmeci olarak sezmiş olacak ki, burgerlerimiz yavaş yavaş olurken, bize "chili con carne" ikram etti. Biz yediğimiz lezzetle kendimizden geçince blogmuş, afiyetmiş, balşekermiş döküldük tabi kendisine. Bunun üzerine bir de hellim peyniri, falafel ve tavuk kanadından oluşan "Çıtır deneme tabağı" geldi önümüze. Biz de denedik haliyle.

Utanıyorum bunu söylemeye ama sonra da burgerlerimiz geldi, bir de onları yedik; hızla.

Ben ki doğduğum günden beri rejimdeyim, montignac benim ikinci adım, bu kadar iyi olmasa, baştan çıkar, bu günahı işler miydim? Burger Bar'ın "g" noktasında saklı şeytanlık meğerse buymuş. Pişman mıyım? Hayır. Yine gitsem, yine yerim!

Eski çamlar bardak oldu, fıstıklar ortalığa saçıldı

2009-09-02T04:43:00.000-07:00

Beyoğlu, İstiklal Caddesi üstündeki Markiz Pastahanesi "Yemek Kulübü" olmuş. Bu duruma çok sevindim! 1,5 Liraya çorba, 4 liraya mantı, 6,5 liraya biftek veriyorlar!

Markiz'in eski günlerinde Annanem, takar takıştırır, süslenir, Karaköy'deki Etibank'ta çalışan dedemle iş çıkışı buluşur, Markiz'e gidermiş. Sohbetler derin, bakışmalar çapkın, çikolatalar enfesmiş. Tabi bunlar 1950'deki hikayeler, aradan geçmiş 60 yıl! Aynı şekilde yaşanır mı? Fazla bile kalmış. Muhafaza et, et; nereye kadar?! Biz hala annemizin margarinini kullanmıyoruz biliyorsunuz. Çoktan değiştirdik! O nedenle memnun oldum Markiz'in bu yeni kullanım şekline!

Duvarlarındaki art nouveau fayansları üreten fabrika ikinci dünya savaşında bombalanmış, gitmiş, biz hala durup Markiz'in eski halinin hayalini mi kuracağız? Ayrıca, o koskoca vitrin boşu boşuna duruyordu. Şimdi neyseki bu boşluğu değerlendirmişler. Biraz ticaret bilen basiretli her tacirin yapacağı gibi, ışıklı panolarla yemeklerin fotoğraflarını ve fiyatlarını sergiliyorlar. Dükkanın üstünde de şöyle rahatlıkla görebileceğimiz şeklide "Yemek Kulubü" yazıyor. Keşke o alttaki Markiz yazısını tamamen silseler artık, kafa karıştırıyor.

Bu "Yemek Kulubü"nün bir üyelik sistemi varsa, hemen kaydolmayı düşünüyorum. Belli ki çok zevkli, ticaretten anlayan, yetenekli ve zarif insanların kulübü!

Sırada, Haydarpaşa Garı var! Onu da Dünya Ticaret Merkezi yapmak üzere balyozu vurdukları ilk gün tüm blog okurlarımı yemeğe davet ediyorum.

... diye yazsam, bana inanır mıydınız?

Bayan Bal Şeker

02/09/09

"Entrecôte de Paris" olmak kolay değil

2009-08-25T10:22:00.000-07:00

Birşeyi yoktan var etmek kadar, elde edilmiş bir başarıyı sürdürmek, beklentileri karşılamak ta zordur. Her ikisine de saygı duymak lazım. Üstelik, sıfırdan yaratmaya çalışan başaramadığında sırtını sıvazlayıp içinde "kader", "şans", "bir dahaki sefere" kelimeleri geçen cümleler kurarken, aynı anlayışı mevcut başarıyı sürdüremeyene göstermeyiz. Onun adı "beceremedi" olur.

Bu açıklamaları yaparak Kanyon'da açılmış olan Entrecote de Paris'yi anlatmadan önce herşeye rağmen adil olmaya çalışıyorum.

Entrecote de Paris ilk önce Nişantaşı City's'de açılmıştı. Oradaki vasat yemek tecrübesini unutarak, tabiki Bay Afiyet'in talebi doğrultusunda Kanyon'da açılan Entrecote de Paris'ye gittik bir öğlen. Dükkanın bir

önceki resto/bar/klüp dekorasyonunu değiştirmedikleri için, kırmızı beyaz pötikare örtülü bohem fransız köy havası ile, Istanbul'un şıkır şıkır boncuklu, hafif loş tiki trendy gece hayatının birbirine karıştığı bir dekorasyon vardı.

Sezar'ın hakkı Sezar'a, Cafe de Paris sos güzeldi. Bilmiyorum şef sosu bizzat burada mı yapıyor, yoksa merkezden hazır mı geliyor, fakat fotoğrafla da belgelediğim gibi tabağı sildik, süpürdük!

Salata ise, ki Entrecote'un salata sosu da en az etin sosu kadar meşhurdur, garibandı, boynu büküktü. Mayonezden ibaret salata sosu ile kolaya kaçılmıştı. "O.. çocukları" filminde Özgü Namal'ın, sinema seyircisine saygı duymayarak Italyan bir kadını hiç italyanca öğrenmeden yutturmaya çalışması gibi, burada da, ben salatayı mayonezli yapayım, nasıl olsa yerler, nasıl olsa aslını bilen olmaz dememişlerdir umarım.

Servis iyi niyetli, ama yetersizdi. Peki tekrar gider miyim? Cafe de Paris sos için giderim! Özgü Namal'ı seyreder miyim? hayır.

Bayan Bal Şeker

25/8/2009

Kemerburgaz no.10

2009-07-31T13:22:00.000-07:00

Hani erkekler bir kızdan bahsederken "Selin mi? A çok iyi bir kız! " derlerse, hemen anlarsınız ya Selin'in güzel olmadığını, ya da "Aa, yüzü çok güzel" derlerse bilirsiniz ki geri kalanında iş yok; ben de hiç lafı dolandırmadan "yemekler şaa..haa.. ne!" dersem, anlar mısınız bu lokantanın şekline şemaline pek dikkat etmemek gerektiğini?

Kemerburgaz'daki Kardeşler Lokantası'nın yemekleri şaa..haa..ne! Gerisi bahane! (Bir de tam fotoğrafını çekerken, önünden bir Murat 131 geçmez mi, iyicene 'şahtı şahpaz oldu')

Burası bildiğiniz bir esnaf lokantası: Masanıza henüz oturmadan yemeğinizi seçiyorsunuz, seçtiğiniz yemekler siz oturduğunuz anda önünüze geliyor. Yemeğe başlıyorsunuz ve ta ki müessesenin ikramı olan, küçük çay bardağındaki tavşan kanı önünüze gelinceye kadar hiç hız kesmiyorsunuz. Diğer lokantalardan farkı ise kaymak gibi hünkar beğendisi, tane tane nohutlu pilavı, kabak dolması, bamyası, kurufasulyesi, mis gibi keşkülü!

Döner ise, İstanbul'un en iyi ilk üç dönerinden biri. (Diğer ikisini de zaman içinde yazacağım. Showtv altyazı geçecek: Bayan Bal Şeker açıklıyor! İstanbul'un en iyi döner yapan lokantalarını açıklıyor).

Burayı bana damak tadının dikine giden Bay Afiyet tanıttı. Fakat Amerika'ya da adını Amerigo Vespucci koymuş olabilir ama Colombus, daha önce ayak basmıştı. Kardeşler Lokantası'nı da, haliyle, bizden önce sosyeteden, ortadireğe, işadamlarından, askerlere, herkes keşfetmiş.

Lezzetli yemekler, güleryüzlü, iyi niyetli, hızlı servis heryerde bulunmuyor. Bulunca da işte böyle bizim yaptığımız gibi atlayıp arabaya Kemerburgaz'a kadar gidiyor insan. Tahmin edilebileceği üzere, lokantanın web sitesine burada link veremeyeceğim, ama yerini tarif edebilirim: Maslak'tan Kağıthane'ye doğru inen yeni yoldan giderken Kemerburgaz oklarını takip ederseniz, Kemerburgaz kasabasının tam orta yerinde, Hacı Salih'in torunlarının ayrı ayrı, birbirlerine rakip olarak, yanyana açtıkları turşucuları geçince, göbekten hemen sonra, sağ tarafta Kardeşler Lokantası'nı göreceksiniz.

Maslak'tan on dakikada gideceğinize, adambaşı on lira hesap geleceğine ve yediklerinize on numara vereceğinize bahse girerim!

Bayan Bal Şeker

31/7/2009

Abra.. Abra.. cadabra!

2009-07-19T04:06:00.000-07:00

İyi bir lokantadan ne beklersiniz? Lezzetli yemekler? İyi servis? Temiz mutfak? Zevkli dekorasyon? Makul fiyatlar? Arnavutköy'deki Abracadabra tüm bu beklentileri fazlasıyla karşılıyor!

Yemekleri sadece "lezzetli" diye tanımlamak yetersiz kalır. Bu lokanta misafirlerine hiç alışa gelmemiş, şaşırtıcı tad kombinasyonları sunuyor. Menüde yazan her yemek insanda bir merak uyandırıyor. Her ısmarlanan tabağa daldırılan ilk çatalla insanda önce bir hayret ve hemen ardından bir hayranlık uyanıyor.

Servisi de "iyi" diye geçiştirmek haksızlık olacaktır. Garsonlar misafirperver, samimi ve belki hepsinden önemlisi, servis yaptıkları yemekler hakkında bilgililer.

Fiyatların makul olduğu yorumunu yapacak olursam, ki makuller, yine de şarap fiyatları için ufak bir şerh düşmek isterim. Fakat bu yöndeki sitemim lokanta işletmecilerinin ötesinde şarap tüketimini azaltmaya and içmişçesine vergilendirenlere olacaktır.

Arnavutköy'de bir yalıya kurulmuş olan Abracadabra'nın dekorasyonu küçük, zevkli detaylardan oluşuyor. Her köşede sizi gülümsetecek ufak bir espri ile karşılaşıyorsunuz.

Aslında bu blogta Abracadabra hakkında ne yazsam lokantanın kendi web sitesi kadar merak uyandırmak, akıl çelmek mümkün olmaz. Ama siz en iyisi, bırakın bu sanal alemleri de, şu sıcak yaz günlerinden birinin akşamında, Abracadabra'nın Arnavutköy sahilindeki muhteşem manzaralı binasının, püfür püfür balkonunda, elma ve zencefil eşliğinde balık köftesi veya chutney sosunda pastırmalı çıtır çubuklar ya da kırmızı şarap soslu ahtapot tatmaya gidin.

Belirtmem gerekir ki Abracadabra'nın büyüsü sadece bu zor beğenen, lezzet budalası blog yazarını etkilemedi. Başka bir memlekete yerleşme kararı vermiş ve oradaki herşeyin buradan daha güzel olduğuna kendini inandırmaya çalışan hassas bir beyefendi de havlu attı:

"-Burası gerçekten güzelmiş Minnoş!"

"Abra, abra cadabra, I wanna reach out and grab ya'!"

Bayan BalŞeker

19.07.2009

Her talep kendi ar(sı)zını yaratır

2009-05-19T12:28:00.000-07:00

Kanyon Alışveriş Merkezi'ndeki House Cafe'ye daha önceden birkaç kere gitmiş, özellikle servisten hiç memnun kalmamıştım. Ama yine de House Cafe'dir, her zaman bir şans daha hak eder düşüncesiyle geçtiğimiz hafta, öğle vakti, Hollandalı bir misafirimle tekrar gittim ve ne yazık ki pişman oldum.

Önce, dışarıdaki sandalye adetlerini arttırdıklarını görünce sevindim. Herhalde servis düzelmiş olmalı diye düşündüm iyimserlikle.

Oysa sandalye sayısındaki artış, mekanın kırgın müdavimlerinin, düzelen servis nedeniyle House Cafe ile tekrar barışmalarından dolayı değilmiş. Meğerse, Kanyon House Cafe sigara içilebilen lokanta halini almış olması nedeniyle daha popüler olmuş. Alışveriş merkezinin içerisinde, lokantanın dışında sigara içilmesine müsade edilmiş. Tüm o "dumansız hava sahası", "havanı koru" teraneleri buraya kadarmış. Kulpları bulduk, yerli yerine taktık anlaşılan. Hayret ki, neredeyse bir sene sürdü bu istisnayı yaratmak.

Dışarda servis yapan sadece bir garson bir de komi vardı. Hamburgeri sipariş verirken, köftenin orta derecede pişmesini istediğimi belirttim, fakat garson bunun mümkün olmadığını, sadece iyi pişirebileceklerin söyledi. Ya sabır diyerek iyi pişmiş hamburgerlerimizi beklemeye koyulduk. Bir ömür sonra masamıza teşrif eden hamburgerlerle beraber mayonez, ketçap ve hardal talep ettik, ama elde edemedik. Garsonu yakalayıp birşey söylemek o kadar zordu ki, kaprislerimize bir son verip, hamburgerleri ketçapsız yemeye ve bir an önce hesabı istemeye razı olduk.

Hesabın gelmesi 10 dakika sürdü, para üstünün teslimi ikinci bir 10 dakika. Fiş isteyince, garson "o zaman beklemem gerektiğini, kasanın çok dolu olduğunu" söyledi. Kalkıp bizzat kasaya gidince, hemen fişi aldık ve bir daha oldukça uzun bir süre gitmemek üzere oradan ayrıldık.

Eğer bu kadar müşteriye öğle yemeği yetiştiremeyeceklerse, niye masa adedini arttırıyorlar? Belli ki ne garsonlar, ne kasa, ne de mutfak bu işin altından kalkamıyor. İki kuruş fazla kazanılacak diye, kaliteden taviz vermek; etrafta bu kadar rakip varken, bu kadar umarsız davranmak, neredeyse oturmuş bir müssese olan House Cafe'ye hiç yakışmıyor.

Bay Afiyet

19/5/2009

Kağıttan Ay

2009-05-07T11:50:00.000-07:00

O gün A noktasındaki bendeniz ile, B noktasındaki Bay Afiyet arasındaki en yakın noktada bulunan lokanta olduğu için, aylık "Bay Afiyet ve Bayan BalŞeker piyangosu" Etiler Akmerkez'in kuyruğundaki Paper Moon'a çıktı.

Öğle saatlerinde Polat Alemdar kostümlü beylerin özellikle rağbet ettiği bu restaurant, açıldığı günden beri popülerliğini kaybetmedi. Bu popülerliğin nedeninin çabuk, düzgün, standart iş yemeği ambiyansı olduğunu sanıyorum. Bunun haricinde, peşine düşülecek bir lezzet tadamadım:

Somon ızgara, kıtır bir kabuğun altına saklanmış, havuçlu, domatesli bir mevsim salatası eşliğinde geldi. Balık az pişmelidir. Yumuşak olmalı, kendi haline bırakılmalıdır. Nasıl olsa balığı pişirerek öldüremezsiniz, ancak üzerine tatlı yenince ölür balık. Bu somon ise, balıklığını unutmuş, mevsim salatasının yanına yatmış bonfile taklidi yapıyordu.

Ossobuco lezzetliydi, fakat o da yanındaki risottoyu sırtında taşıyordu.

Sezar'ın hakkını Sezar'a bırakayım, Bay Afiyet'in yediği spaghetti alle vongole, şayet yemekler arasında çan eğrisi uygularsak iyi not alırdı. Fakat ödediğimiz hesaba göre içimden çan eğrisi yapmak hiç gelmiyor.

Ortaokul sınavlarına hazırlandığım dönemde, cuma akşamları televizyonda Kağıttan Bebekler ("Paper Dolls") adlı bir dizi oynardı. Ben de sadakatle seyrederdim. Bir cumartesi sabahı sınava hazırlık kursuna gitmek için hazırlanmaya çalışıyordum. Fakat çantam hazır değildi, kitabımı bulamıyordum, babam beni kursa götürmek üzere çoktan arabaya binmişti ve kornaya basıyordu. Ben kitabımı bulmak için odamda dört dönerken, annem odama girip açtı ağzını yumdu gözünü; "Bu böyle gitmez! Eğer o dizideki kızlar gibi kağıttan bebek olmak istiyorsan böyle devam et! İstersen otur hergün televizyon seyret! Yok eğer kağıttan bebek olmak istemiyorum diyorsan da, o zaman bu dizi artık seyredilmeyecek, cuma geceleri erkenden yatılacak, bu çanta akşamdan hazırlanacak, ödevler eksiksiz yapılacak ve adam gibi çalışılacak!"

dedi bir hışımla. O dizideki kızlar gibi olmaya zaten endamım müsait değildi. Ama kunduza yavrusu güzel görünür misali, annem bunun farkında değildi herhalde. Her ne ise, o gün bugündür, kağıttan dizileri zevkle seyretmekten vazgeçmediysem de, annemden aldığım ivme ile çalışıyorum; çalışıyorum ki üçüncü boyutum olsun. Paper Moon'un da üçüncü boyutu için daha çok çalışması lazım. Ama öte yandan iki boyutlu haliyle de bize kendini satıyorsa, niye fazlası için çabalasın, değil mi?

Bayan Bal Şeker

7/5/2009

Gölge'de kahve

2009-03-22T12:55:00.000-07:00

Beyoğlu birbirilerinden farklı karakterleri olan ikiz kızkardeşler gibidir. Biri hareketli ve neşelidir. Onu herkes tanır. Ne zaman arasalar, eğlenmeye hazır olduğunu bilirler. Takar takıştırır, sabahlara kadar gezinir. Çok cazibelidir. Diğerini ise bilen bilir, sesi pek çıkmaz. Aradığınızda onu evinde bulursunuz. Size hemen çay demler, yanında huzur ikram eder. Kah konuşursunuz, kah susarsınız.

Herkesin ara sıra onunla başbaşa klamaya ihtiyacı olur. İşte bu kızkardeşlerden ilki İstiklal Caddesi'dir, diğeri ise yan sokaklara saptığınızda, zaman zaman karşınıza çıkar. İşte "Gölge'de kahve" sessiz sakin kızkardeşin huzurunu yaşayabileceğiniz bir noktası

Beyoğlu'nun. Galatasaray'ı geçince sağ kolda Rejans'ın bulunduğu Kallavi Sokak'a ya da Meryem Ana Kilisesi'ne doğru sapın, yolun bitiminde İstiklal Caddesi'ne paralel, Olivya geçidine varırsınız. Yüzyılın başında tüm buralar Olivio Ailesine ait olduğu için, buradaki apartman, pasaj, sokak hepsi bu isimle adlandırılmış.

Tarihe saygımız sonsuz olduğundan olsa gerek, bu geçidin adını Olivya olarak vaftiz etmişiz. Acaba 80'lerde ortalığı kasıp kavuran Olivia Newton John etkili olmuş mudur bu ufak değişikliğin yapılmasında, kimbilir? İsmini çok değerli bir hukukçudan alan, oturduğumuz "Ebulula Mardin" caddesi, çok uzun bir süre "Ebulullah" adını taşımıştı.

Belki bunu duyunca Bay Olivio ufak bir cinsiyet değişikliği ile Olivya olmuş olmaktan o kadar da rahatsız olmaz. Burada sizlerle bu 80 doğumlu çekici bayan Olivya'nın mobeseli bir fotoğrafını paylaşarak sokak konusunu kapatıp, artık "Gölge" ye varıyorum.

"Gölge'de kahve" herşeyden önce huzurlu bir yer. Kimsecikler sizi rahatsız etmeden, duymak istemediğiniz müzikler zorla size dinletilmeden sükunetle kahve içebileceğiniz, arkadaşınızla sohbet edebileceğiniz, o güne özel olarak, siz gelmeden az önce pişmiş güzel bir sebze yemeğini keyifle yiyebileceğiniz bir yer. Burada yayınladığım resim sizi yanıltmasın; özellikle haftaiçi, öğle yemeği saatlerinde boş masa bulmakta zorlanabilirsiniz. Müdavimleri çoktur. Daha sakin geçen sabah saatlerinde uğrarsanız da, bizzat mutfağa girip o lezzetli yemekleri pişiren Gölge'nin sahibesi zarif hanımı, mavi eşini ve güzel kızlarını da görebilirsiniz.

Beyoğlu'nu ve anayoldan sapmayı sevenlere..

Bayan Bal Şeker

22/3/2009

Manda Kardeşler'in Yeri

2009-02-21T11:21:00.000-08:00

Bay Afiyet'in doğumgününü kutlamak için, yemekleri lezzetli, varmak için trafikte saatler geçirip perişan olmayacağımız ve daha önce denemediğimiz yeni bir lokantaya gitmek istedik. Her kafadan bir ses çıktı, herkes bir diğerinin fikrini beğenmedi ve Bay Afiyet olaya son noktayı koydu: "Benim istediğim yere gidilecek!" Böylelikle, ma-aile ve ötesi, Levent Loft adlı binanın giriş katında bulunan Fratelli La Bufala adlı lokantaya gittik.

Grubun yarısı yediklerini öve öve bitiremezken, diğer yarısı, ki bu blogun naçiz yazarı bendeniz de bunlara dahilim, Fratelli La Bufala'ya geçer not veremedik.

Tamam kabul ediyorum, havalı, şık, şehirli bir yer. Ambiyans iyi, hoş. Beyaz masa örtüleri, güzel bir aydınlatma sistemi, NewYork vari bir dekorasyonu var. Ama o kadar. Onun dışında içimden kısaca "olmamış!" demek geliyor. Olmamış! Denemişler, ama olmamış. Fratelli La Bufala'nın internet sitesinde bulunan ve lokantanın kuruluşunu anlatan, "Babam ve Oğlum" tadındaki dokunaklı tanıtım filmi size buranın ne kadar peynirli ( a.k.a cheesy) bir yer olduğu hakkında bir fikir verebilir.

Antre olarak manda sütünden yapılmış mozzarella peyniri etrafında dönen bir çok yemek tasarlanmış. Mozzarellanın lezzetine diyecek yok, ama onun ötesinde de birşey yok. Biraz yeşillik, biraz ızgara sebze. Antre olduğu unutulmuş, abartılı porsiyonlar. Ana yemek olarak Venedik usulü straganoff ısmarladım. Fotoğraflamıştım, ama burada yayınlayıp, tadınızı kaçırmak istemedim.Bir bulamaçtı, lastik gibiydi. Ben de çareyi babamın ısmarladığı pizzaya sulanmak ta buldum. Beni aç kalmaktan kurtardı mı? Kurtardı. Ama yediğimde, aslında pizza değil de, pide olduğunu gördüm. Belki tatlı pizza hamurundan hoşlananların damağına hitap edebilir diyerek açık kapı bırakmak istiyorum ve 10 üzerinden 5 veriyorum, ki bütünlemede tekrar karşıma dikilmesin.

Etrafta çakı gibi gezinen bir sürü garson olmasına rağmen, bazı siparişler unutuldu, herkesin yemeği aynı anda gelmedi ve daha niceleri.. Neticede, bir daha babamı oraya götüremeyeceğimizi biliyorum. Öte yandan, bu yazıyı Bay Afiyet yazsa yazının tonunun tamamen farklı olacağını ve o yazıyı okuyanların ajandalarının bir yerine "Ristorante La Bufala, Levent- denemeye değer" diye not edeceklerini de tahmin edebiliyorum. Dolayısıyla, sakın gitmeyin diyemem. Ama uyarmadı da demeyin. Benden söylemesi.

Bayan Bal Şeker

21/2/2009

Brokoli pişirmesini bilen esnaf lokantası

2008-12-09T01:52:00.001-08:00

Nuruosmaniye Camii yanındaki, Kapalıçarşı’nın Çarşı Kapısı’nın hemen çaprazında bulunan Subaşı lokantasını bilen bilir. Hakkında bu kadar gazete haberi yapılmış, blog yazısı yazılmış tarihi bir lokantayı “havadis” olarak burada vermeye utanırım. Ama Istanbul’da lezzetli yemek yiyebilecek öyle çok yer var ki, ara sıra, tekrar tekrar bazılarının altını çizip unutturmamakta fayda olduğunu düşünüyorum.

İlk bakışta, Subaşı Lokantası’ nın civardaki diğer esnaf lokantalarından pek bir farkı yokmuş gibi görünüyor. Her zamanki -ne yazık ki yadsıdığımız ve ancak Fransa’da bir lokantada yemek yediğimizde tekrar kıymetini bildiğimiz- güleryüzlülükle karşılanıyorsunuz. Derhal hizmet ediliyorsunuz, masanız temizleniyor, yemekler anlatılıyor, bir dediğiniz iki edilmiyor. “Suyumun içine tranş limon lütfen”, “Biraz bundan, yanına da biraz bundan istiyorum” gibi tüm küçük kaprisleriniz “aman efendim ne demek” denilerek yerine getiriliyor.

Yemeklerin lezzeti, bir yana, bence Subaşı Lokantası’nı diğer esnaf lokantalarından farklı kılan iki özelliği var. Bunlardan ilki, lokantanın havasında sezinlenen, ve duvardaki çerçeveletilmiş onlarca gazete haberi ve fotoğrafın tasdik ettiği tecrübe. Duvarlar mağrur, çalışanlar mütevazi. Yemekler günlük, yemek pişirme tecrübesi tam elli senelik.

Subaşı’nı diğer tüm esnaf lokantalarından ayıran diğer bir fark ise brokoliyi nasıl pişirmeleri gerektiğini gayet iyi biliyor olmaları: Türk mutfağına son katılan lezzetlerden biri olan brokoliyi henüz pişirmeyi pek kıvıramadık. Genellikle, brokoliyi öldürmeden bırakmıyoruz. Ölüp te beti benzi atınca da sevmiyoruz. Öyle ki, brokoli karnıbahar ve kerevizle olan yarışını sanırım a kazandı ve çocukların bir numaralı korkulu rüyası olup çıktı. Hatta ünlü Amerikalı devlet adamı George Bush, "Artık devlet başkanıyım, brokoli yemek zorunda değilim" diye, tüm çocukları çok çalışıp politikaya atılmaya özendirecek özlü bir söz de söylemiştir. Oysa ki, çok geleneksel bir lokanta olan Subaşı Lokantası, bu avrupai sebzenin sırrını çözmüş gibi gözüküyor. Benim lokantayı ziyaretim sırasına yediğim brokoliler öyle dozunda pişirilmişti ki, yeşillikleri yan tabaktaki rokalarla aşık atıyordu.

Brokoli çiğ olarak ta yenebilen bir sebzedir. Dolayısyla kaynar suya atıp, beş dakika haşlayıp çkarmak, ya da buharda kısa bir sure bekletmek yeterlidir pişirmek için.

Brokolinin yeşil rengini koruyarak, çocukları daha az ürküten bir yemek hazırlamak istiyorsanız da, haşladıktan hemen sonra brokolilerin bir çanak buz gibi soğuk suyun içine atılmaları gerekir. Subaşı’nın brokoli başarısının sırrı nedir bilmem, ama benim babamdan öğrendiğim püf noktası budur.

Brokoliyi dahi, en az zerdeye verdiği ihtimam ile hazırlayan, Türk mutfağının en mütevazi lokantalarından Subaşı Lokantası'na giderseniz, zannetmem ki hayal kırıklığına uğrayasınız.

Bayan Bal Şeker

6/12/2008

Antalya'da İstanbul ve İzmir yemek

2008-11-06T12:45:00.000-08:00

Assolist olduğumdan mıdır bilinmez, karşınıza çıkmam biraz zaman aldı. Bay Afiyet olarak artık benim de yazma vaktim geldiğine kanaat getirdim. Bayan Bal Şeker’in yazılarını okurken, artık ben de yazmalıyım diye düşünüp dururdum. Ve işte, o gün bu gündür diyerek ben de hayatımdaki yemek yorumlarını sizlerle paylaşmaya başlıyorum.

Hayatta yemeği yapmasını, yemeği yemesini seven bundan mutluluk duyan herkes bir ‘Gurme’dir. Yemek insanlar icin gerekli bir yaşam şartı olmasının dışında, sosyal , kültürel ve psikolojik bir olaydır. Yedikleriniz, ambiyans ve sizlere yemek yerken eşlik eden arkadaşlarınız o andaki mutluluğunuzu şekillendirirler. Benim yazılarım, karnını doyuranların değil, yemekten mutluluk duymak istiyenler için olacaktır.

Beni mutlu etmiş, güzel yemek yenecek o kadar cok yer var ki, sizlerin de ağzınızın suyunu akıtacak bir hikayem mutlaka vardır diye düşünüyorum.
İlk durağımız Antalya! Havası, denizi, turisti ve güzel kızları ile ünlü Antalya’da yemek için elbette bir çok alternatif var ve bunların arasında göz ardı edilmemesi gereken yer kesinlikle Antalya Spor Büfesi! Antalya’yanın demirbaşı olmuş Dedeman otelinin karşısında, hemen yolun sağ tarafında klasik bir büfe görünümündeki bu yer bir tür cennet! Büfe konseptine uygun olarak hamburger, sosisli, tostun yanı sıra, adana, urfa gibi ızgara cesitleri de yapılıyor. Ama esas can alıcı nokta bambaşka:

Sosis, salam, sucuk, dana jambon ince ince doğranıyor. Bu harika karışım, bir o kadar lezzetli ekmeklerin arasına konuyor. Eğer bu noktada dur derseniz yediğinizin adı “İzmir” oluyor. Üzerine erimiş peynir de koyalım derseniz, sefa düşkünlüğü dozu arttığından olsa gerek, adı “İstanbul” oluyor. Eğer ocağın üstünde, el yapımı bir çemberin icinde pişirilmiş yumurta da eklemeye karar verirseniz, ekmekarası ölümsüzleşiyor! Herhalde buna yakışacak kadar haz dolu bir şehir bulamamış olacaklar ki buna da “çember” deyivermişler.

Tadının ve görüntüsünün verdiği haz bir tarafa, yapılırken geçen onbeş dakika boyunca bu işlemi seyretmek te ayrı bir zevk! Zira aşağı yukarı aynı anda elli altmış adet çember yapılıyor. Dev bir ocak üstünde bir yandan ekmekler ısınıyor, bir yandan da peynir eriyor, sosisler, salamlar, sucuklar, jambonlar sırası ile pişiyor. Daha sonra da bir pasta ustası gibi özenle, herbir çember ketçap, mayonez ve tursu ile süsleniyor.

Herkesin yolu Antalya’dan geçer. Belek’teki lüks otellere gitseniz de, Kale içindeki butik otellerde kalsanız da, ya da hedefiniz Kemer veya Alanya olsa da, eski Lara yolu üstünde, Dedeman’ın hemen karşısındaki Antalya Spor Büfesi’ne uğrayın ve mutlaka bir İzmir, İstanbul ya da Çember yiyin. Hatta bir tane de benim icin yiyin!
Afiyet bal şeker olsun ;)

Bay Afiyet

6/11/2008

Tavuk suyuna şehriyeli çorba, her derde deva!

2008-10-12T08:30:00.000-07:00

Şayet siz de henüz kışlıklarınızı çıkartmadıysanız ve bu yüzden her sabah ne giyeceğiniz konusunda tereddüt yaşıyorsanız ve havanın soğumasına rağmen, apartman yönetimi kaloriferleri yakmayı gerektirecek kadar soğuk olmadığını düşünüyorsa, sizin de benim gibi boğazınız ağrıyor demektir. Hemen karşınıza çıkan ilk Saray Muhallebicisi'ne girip, menüye bakmadan, tavuk suyuna şehriyeli çorba ısmarlamanızı tavsiye ederim. Menüye bakmadan diyorum, çünkü harika fotoğraflanmış diğer tüm yemekler aklınızı başınızdan alabilir.

Oysa asıl ihtiyacınız olan şey belli: Tavuk suyuna şehriyeli çorba!

Çeyrek limonu çorbaya sıkıp, üstüne bol da karabiber döktükten sonra keyifle için!

Diyorlar ki, karabiber ve limon bağışıklık sistemini kuvvetlendirmek için birebir. Bilemem, göreceğiz. Ama, tavuk suyuna şehriye çorbasının benim gibi yaz hevesi kursağında kalmış sonbaharzedelerin ruhuna da iyi geldiğini düşünüyorum. Pırıl pırıl güneşli, ama ciddi soğuk bir pazar gününde, filmekimi'nde, sinemaya girmeden önce içilen şahane bir çorba sayesinde sonbaharın hakkını veriyor, kıymetini biliyor insan.

Her mevsimi yaşamak lazım. Sonbahar geldi; o çok sevgili çizmelerimizi giymenin, yolda yürürken kestane yemenin, sinemaya gitmenin, sokaklarda beş liraya satılan küçük şeffaf şemsiyelerden alıp alıp kaybetmenin ve Saray'da acıyan boğazımız ve daralan ruhumuz için tavuk suyuna şehriyeli çorba içmenin tam zamanı!

Bayan Bal Şeker

12/10/2008

Chi Va Piano Va Sano

2008-09-22T01:36:00.000-07:00

Bay Afiyet'in Carbonara soslu spagettisini ağzının suları akarak anlattığı ve mutlaka gitmem gerektiğini söylediği Suadiye'deki italyan lokantası Va Piano'ya gittim arkadaşlarımla. İçeri girer girmez duyduğum fesleğen, zeytinyağı ve domates kokusu yiyecekler konusunda beni hemen ümitlendirdi.

Her zamanki Bal Şeker olarak biraz kararsız kaldıktan sonra, ıspanaklı ravioli yemeğe karar verdim. Arkadaşlarım ise pizza toscana ve kepekli napoliten soslu makarna yediler. Ispanaklı ravioliyi domates sosuyla yemekten pek memnun kaldığımı söyleyemem.

Her makarna siparişini müşterinin seçtiği sosla pişirmelerine rağmen, nedense ravioli'yi sanki çok uygunmuş, ve başka türlü de olmazmış gibi, domatesli sos ile hazırladılar. Yeşille kırmızının uyumu bir yana, lezzet açısından büyük bir harmoni yoktu. Pizza yiyen arkadaşım pizzasını benimle paylaşmak zorunda kaldı. Kiraz domatesler, peperoni, taze fesleğen ve sarımsak ile pizza benden tam not aldı. Kepekli makarnayı seçerek kilo almamayı garanti etmek isteyen arkadaşım ise, sosun tüm güzelliğine rağmen, lezzetten taviz vermek zorunda kaldı.

Va Piano'da enteresan bir ödeme şekli var: Kapıdan girdiğiniz anda, daha ne olduğunu anlamadan bir görevli elinize telefon kartı nevinden bir kart tutuşturuyor. Kanımca, benim gibi Va piano'yu keşfetmekte biraz geç kalmış olan müşteriler için bu yenilikçi kart sisteminin biraz açıklanması iyi olur. Salata, pizza, makarna ya da içecek tezgahlarını dikkatle süzdükten sonra, neye karar kılarsanız orada siparişinizi veriyor, ve kartınızı dijital

makinaya okutuyorsunuz. Yemek bittikten sonra da kasaya giderek kartınıza kaydedilmiş miktarı ödüyorsunuz. Herşey o kadar hızla olup bitiyor ki, lokantanın ismini herhalde ironik olsun diye Va Piano koyduklarını düşünüyorum.

İlk Va Piano sefamı çok kibar bir beyefendi ile gerçekleştirdiğim için kaç liralık bir fatura geldiğini bilemiyorum. Fakat eminim Bay Afiyet carbonara sosundan bu blog'ta bahsetmek için bu ümit verici italyan fast food lokantasını bir kere daha ziyaret edecektir. Hesabı da ondan öğreniriz.

Alman kökenli bu lokantanın italyan yemeklerindeki başarısı Avrupa'nın gerçekten artık 'bir' olduğunu ispatlamaya yeter mi, pek sanmıyorum. Ama şunu kabul etmek gerekir ki, italyan mutfağı ile, alman etkinliği bir araya gelince ortaya iyi bir sonuç çıkmış.

Bayan Bal Şeker

27/9/2008

İşi bilen bir Nişantaşılı: Aşşk

2008-09-21T02:38:00.000-07:00

Nişantaşı'nın bir türlü akıl sır erdiremediğim bir evcimenliği vardır. İstanbul'un kalbinde olup da, İstanbul'un derdine, çilesine bulaşmayan, burnundan kıl aldırmayan elitist bir tavırdır bu. Sonbaharın geldiğini ayan beyan ilan ettiği, bir süredir rölantiye girmiş kültürel yaşamın tüm hızıyla tekrar başladığı günlerden bir cuma akşamı Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Salonu'nda gerçekleşen bir gösteriyi seyredip, saat 22.45 sularında bir arkadaşımla beraber, birer kadeh şarap içmek ve birşeyler yemek arzusuyla Nişantaş'ına yürüdük. Bizimle beraber, gösteriden çıkan en az elli kişi de, tahminimce aynı amaçla, bir bir Nişantaşı'ndaki restoranlara girip çıkmaya başladı. Mutfağımız kapalı cevabını, hangi lokantaların zoraki gülümseyen, genç maitre d'hotel'lerinden aldığımızı hiç burada yazmayayım. Aklınıza ilk gelen lokanta isimlerinden hemen hemen hepsi demekle yetineyim izninizle. Şahane bir barı olan, ve hem dekorasyon ve eğlence, hem de yemek açısından çok iddialı olan bir lokantada ise sandalyeler çoktan masaların üzerine devrilmişti. Gösteriden çıkan diğer aç veya sadece cuma gecesi keyfini biraz daha sürdürmek isteyen 'şehirliler'le bu lokantaların kapısında karşılaşıp, biribirimizin halinden anladığımızı belirtir şekilde gülümseştik. Birbirimize tavsiyelerde bulunduk: "Orası çoktan kapatmış, hiç oraya kadar yürümeyin dahi" ya da "Mutfak kapalıymış, kardeş lokantalarına gitmemizi söylediler", hatta "Bizim diğer dükkan açık mıdır bilmiyoruz, ama isterseniz bir gidin bakın dediler".

Umudumuzu kaybetmedik ve Milli Reasürans Pasajı'nın için girdik. Pasaja girer girmez ilk cafe/restaurant olan Aşşk Cafe'nin öğle yemeği servisinde de çalıştığını bildiğimiz, yorgun ama profesyonel garson bayanları bizi içtenlikle içeriye buyur ettiler. "O masa değil, bu masa olsun" kaprislerimiz, olağan karşılandı. Herkesin kahve ve cheesecake yediği bir saatte, arkadaşım "Kabul" salatası ben ise cafe de paris soslu bonfile ısmarladım. Menüdeki etlerin her birinin nasıl olduğunu sorduğumda, garson bayan bonfilenin de, bifteğin de aynı et kullanılarak yapıldığını, sadece üzerindeki sosun farklı olduğunu söyleyerek beni biraz şaşırttı, fakat çok da umursamadım. Zira mutfaklarını çoktan kapatmış, sandalyelerini devirmiş Nişantaşı lokantalarının neşemize takmaya çalıştıkları çelmelere rağmen yılmadan ilerleyerek bulduğumuz Aşşk Cafe'de et yiyip, şarap içme imkanı verilmiş olmasının yarattığı mutluluk sarhoşluğunu henüz üstümden atamamıştım.

Cafe de paris soslu bonfilemin eti yumuşacık, sosu ise gerçeğine oldukça yakındı. Arkadaşımın yediği Kabul salatası ise, anladığım kadarıyla kendisinin her Aşşk'a gelişinde ısmarladığı bir tutku halini almıştı. Salatadaki bulgur ve roka karışımının çok yerinde, yağının, tuzunun ise çok ölçülü olduğunu belirtmeliyim.

İki kadeh, yerli şaraplardan akıl sır erdiremediğim şekilde daha ucuz, ama çok daha tatminkar fransız şarabı, iki şişe bira, salata, bonfile, tatlı vs yiyip içtikten sonra, ellişer lira hesap ödeyip, kalktık. Saat 2'de lokantadan ayrılırken bizi yine güleryüzle geçiren garson bayanları görünce, blog'umuzun ilk yazısının, İstanbul'un göbeğindeki bu sayfiye yeri ruhlu semtin, şehirli lokantası hakkında olması gerektiğine artık karar vermiştim.

Bayan Bal Şeker

21/9/2008